Rengin Efendisi

Beyaz Masallar

2012-01-10T20:46:00.000+02:00

Geçen seneki 3,5 saatlik işten eve dönüş yolculuğumdan sonra bugünki kar beni çok telaşlandırdı. İşten erken çıktım. Neyse ki korktuğum olmadı. Yollar açıktı. Trafik henüz yoğunlaşmamıştı. Eve gelince kara dayanamayıp yürüyüşe çıktım. Tabii ki makinemle birlikte...

İşte birkaç fotoğraf:))

Fuar'ın ardından

2011-12-11T18:11:00.001+02:00

Aralık ayı başında çalıştığım şirketin İstanbul'da sektör fuarlarından biri vardı. Fuar standımızı ben tasarladım. Asıl mesleğimi icra edecek bir iş olduğundan çok mutluydum. Sonunda 2 aylık yoğun bir çalışmanın ardından fuar standımız tamamlandı. Ortaya çok güzel yıllarca tekrar tekrar kullanılabilecek çok güzel bir iş çıktı. Benim açımdan en mutluluk verici olay ise standımızın ziyaretçiler acısından ilgi çekici olmasıydı. Hem yurtiçinden hem yurtdışından gelenler tarafından bolca tebrik aldım. İnsanlar neden bu işi yapmadığımı sordular:)

İşte standımızdan birkaç fotoğraf...

Standın can alıcı bölümü ortadaki pleksiden tasarladığım göbekti.

Fuar başlamadan bir gün önce gidip standın kuruluşunu, fuar bittikten sonra toplanışını takip ettim. Oldukça yorucu ama yararlı oldu.

Farkettim...

2011-12-11T16:10:00.001+02:00

Geçen gün bir arkadaşım, bir kaç yıl önce yaşadığı bir olayı anlattı. Boynunda çıkan bir küçük bezenin lenf kanseri olduğunu ve hemen ameliyat olmazsa bir ay içinde öleceğini söylemiş doktorlar. Aynı gün içinde ameliyat olmuş ve kurtulmuş. "-O günden beri yapmak istediğim hiç birşeyi yarına bırakmıyorum." dedi arkadaşım. Çok haklı. Benim de bir aylık ömrüm kalsa ne yapardım. Onunla konuştuğum günden beri düşünüyorum. Benim de yarın yaparım deyip bıraktığım ne kadar çok şey var hayatta...

Farkettim ki; ne yapmaya karar versem onu gerçekten yapmamı engelleyecek birşey çıkıyor karşıma. İlginç olanı ise çoğu zaman kendi verdiğim kararlara kendim karşı çıkıyor onu yapmamak adına saçma sapan işler icat ediyorum. Çok şey var yapmak istediğim ama bir türlü ilk adımı atamıyorum. Önce başkalarını suçluyorum ama bakıyorum ki asıl engel benmişim. Karşılaşabileceğim engellere takılıp kalıyorum ve sonra klasik olarak vazgeçiyorum. Hep başlamak için kendime bahaneler üretiyorum. Yaz gelince... Yılbaşından sonra... Şu fuar bitsin sonra... Neden şimdi değil? Bilmiyorum...

Söylediğim şeyler anlamsız gelebilir ama yazmak istedim sadece...

Bir hikaye....

2011-12-11T15:31:00.002+02:00

KADER

Deniz kıyısında bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır.
Güneş onu yakıp kavurur.
O da Tanrıya yakarır keşke güneş olsaydım diye..
"Ol" der Tanrı. Güneş oluverir.
Fakat bulutlar gelir örter güneşi, hükmü kalmaz.
Bulut olmak ister. "Ol" der Tanrı. Bulut olur.
Rüzgâr alır götürür bulutu, rüzgârın oyuncağı olur.
Rüzgâr olmak ister bu kez. Ona da "Ol" der Tanrı.
Rüzgâr her yere egemen olur, fırtına olur, kasırga olur.
Her şey karşısında eğilir.
Tam keyfi yerindeyken koca bir kayaya rastlar.
Ordan esen burdan eser, kaya banamısın demez!
Bildiniz, Tanrı kaya olmasına da izin verir.
Dimdik ve güçlü durmaktadır artık dünyaya karşı...

Sırtında bir acı ile uyanır....
Bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır. ..

"Amor Fati - Nietzsche "
(Kaderini sev-belki seninki en iyisidir)

Bayram Tatili ve kısa bir fotoğraf gezisi-2

2011-11-12T11:51:00.000+02:00

Bayram tatilimin ikinci gününde ikinci güzergahım Anıt ve Sahip Ata Külliyesi idi. Aslında o yol üzerinde Arkeoloji ve Etnografya müzeleri de vardı. Vaktim olsaydı oraları da gezmek isterdim. İtiraf ediyorum Konya'da doğmuş ve büyümüş olmama rağmen henüz oraları hiç ziyaret etmedim. Ama listeme aldım. Bundan sonraki ilk Konya ziyaretimde ilk gezi ve fotoğraf durağım bu önemli müzeler olacak.

İlk fotoğraf Atatürk Anıtından. Burası aslında ilk olarak 1917 yılında ziraate faydalı olan Konya'lı kadınlar için Mimar Muzaffer Bey'e yaptırılmış. Daha doğrusu başlanmış ama bitirilememiş. Kurtuluş savaşından sonra anıtın üzerine Atatürk heykeli yerleştirilmiş ve 1926 yılında törenle açılmış.

Bisiklet Konya'nın en çok tercih edilen ulaşım araçlarından biridir. Burası dümdüz bir ova şehri olduğundan bisiklet çok uygun araç. Her yerde bisikletli birilerini görebilirsiniz. Şimdi belediyenin bisikleti kiralayıp istediğiniz yere kadar kullanabileceğiniz ve varış noktanızdaki bisiklet parkına bırakabileceğiniz bir hizmeti de var. Barselona'daki gibi:)

Sahip Ata Camii ve Hanı Sahip Ata olarak bilinen ve asıl adı Sahip Ata Fahrettin Ali olan Selçuklu dönemimde yaşamış ve 1288 yılında vefat etmiş bir Selçuklu verizi tarafından yaptırılmış. Sahip Ata Konya'da, Sivas'da ve Kayseri'de de pek çok yapı için bağışta bulunmuş.

Kapı girişindeki mukarnas ve kenarlardaki nişler muhteşem. Anadolu'daki sayılı Selçulu eserlerinden biri.

Alttaki fotoğraf ilk olarak han olarak yaptırılan ancak daha sonra külliyeye dönüştürülen son olarak da müze olarak restore edilen caminin sırtına inşa edilmiş yapıdan. Çini işçiliği görülmeye değer. Müzede ayrıca Konya'nın diğer camii ve tarihi yapıların kazılarından çıkarılan eserler sergileniyor. Giriş ücretsiz.

Ben en çok eski halıları sevdim. Çoğu yıpranmış, bazı yerleri delinmiş ve parçalanmış. Ancak renklerinin canlılığından bir nebze dahi kaybolmamış. Kesinlikle görülmeye değer bir müze.

Bayramın ikinci gününde akşam çiğ köfte partisi vardı. Malzeme temininde gecikmeler olunca biraz olaylı başladı ama güzel bitti. Tüm aile bir araya toplanıp bolca çiğ köfte yedik:) Elinize sağlık Serhat, Ali ve Veli :D

Bayram Tatili ve kısa bir fotoğraf gezisi-1

2011-11-12T08:42:00.000+02:00

Bu bayram memleketimdeydim. Uzun zamandır evimde bu kadar uzun süre kalmamıştım. 3 bayramdır Konya'ya gitmemiştim. Aile terapisi çok iyi geldi. Ayrıca uzun zamandır yapmak istediğim gezi ve fotoğraf turuma nihayet çıktım. Önce kendime Konya'da gezilmesi ve fotoğraflanması gereken önemli noktaların listesini yaptım. Sonra güzergahleri belirleyip fırsat buldukça uzun yada kısa yürüyüşlere çıktım.

İlk gün Konya'da Meram'da bulunan tarihi köprüyü fotoğrafladım. Ardından Tavusbaba Türbesi ve çevresinde biraz gezindim. Keske yazın gezebilmiş olsaydım. O zaman hem su daha temiz hemde güneş ışıkları daha parlak olurdu.

Meram çayında tarihi taş köprü etrafına kurulmuş çay bahçeleri kış ve bayram sabahı olduğu için oldukça boştu.

Meram'ın arka tarafında Aydın Çavuş'a çıkan yolun başında yaşlı bir amca bisikletiyle Konya'nın nadir yokuşlarından birini tırmanıyor.

Alttaki resim Konya Garı'nda yeni restore edilen misafirhane binasına ait. Aslınad buranın fotoğraflanması Gar Müdüyiyeti tarafından yasaklanmış. Tam fotoğraf çekerken içerden adamın biri çıkıp "-Yassak! kardeşim" dedi. Neden diye sordum. Müdür yasakladı dedi. Sebebi yok. Tamam kardeşim dedim. O içeri girince döne döne daha fazla fotoğraf çektim:)

Konya Garı hızlı trenin gelişi ile tamamen yenilendi. Ama aslına sadık kalarak yenilediler. Bu fotoğrafta önde klasik bank ve geri planda sağ tarafta hızlı treni görebilirsiniz.

Yenilenen Bekleme Salonu binasından bir görünüş;

Almanlar tarafından yapılan ve zamanında Devlet Demiryolları çalışanları tarafından lojman olarak kullanılan evlerden biri. Ben çocukluğumdan beri küçük ama filmlerdeki bahçeli evlere benzeyen bu yapıları çok sevmişimdir. Şuanda tamamen boşaltılmış ve kaderine terkedilmiş.

Keşke restore edilseler ve farklı amaçlar için bile olsa kullanılabilir hale gelseler.

İlk gün fotoğrafları bitti...

Yeni yine yeniden...

2011-11-09T21:09:00.010+02:00

Öyle çok şey var ki anlatacak. Ama çok üşeniyorum yazmaya...

Hayatım, işten vakit bulabildiğim zamanlarda fotoğraf çekmekle ve gezmekle geçiyor. Yeni hobilerim var artık. Bu arada evde elişlerine devam. Hatta işleri biraz büyütme planlarım var. Hepsini sırayla anlatacağım.

Şimdilik herkese iyi bayramlar...

Nihayet...

2011-07-30T21:58:00.000+03:00

Sonunda yaz geldi. Fotoğraf gezisi yapamıyorum diye üzülürken ardı ardına tatillere gittim. Yeni yerler keşfettim. Yeni arkadaşlarım oldu. Mart'ta Amasra Safranbolu ile başlayan tatilim, Kaş ve Bozcaada ile devam etti. En son ve en zevkli olandan başlayayım anlatmaya...

Hep dalış yapmak isterdim ama özellikle dalış için tatilimden fedakârlık etmek gibi bir planım yoktu. Ama Bozcaada'da kaldığımız 5 günde iki kere bu zevki tattım ve artık bırakmaya niyetim yok:)

Ada'daki ikinci günümüzün sabahı...
Saat: 9.45.
Mükellef bir kahvaltı yapmışız. Kaldığımız Saklıbahçe Otel'de ablamla salıncakta sabah çayı keyfi yaparken bugün ne yapsak diye düşünüyoruz. Aklıma bir gün önce feribotla gelirken limanda gördüğüm iki gezi teknesi geliyor. Otel sahiplerinden Mustafa bey'e soruyoruz. Biraz aramadan sonra Deniz Yıldızı Turizm'e ait bir telefon getiriyor. Belli ki burada gezi teknesi işi pek yaygın değil. Tur teknesinin 10.30'da hareket edeceğini öğreniyoruz. Acele giyiniyoruz. Otel merkez dışında olduğundan taksi çağırmak gerek. Neyse ki bir gün önceden taksicinin telefonunu almıştım. Hemen arıyorum, geliyor.

Saat: 10.15... Teknedeyiz...
Erken bile gelmişiz. Bozcaada’nın meşhur rüzgarından eser yok bugün. Hava sıcak, deniz sakin. Tekne sahibi Metin Kaptan 10.00 feribotundan gelecek yolcular olduğunu söylüyor. Onları beklerken sohbet ediyoruz. Akvaryum koyunda, Tuz burnu feneri yakınında yüzme molası, öğle yemeğinde balık makarna falan filan... "Bir de isteyene Discovery dalış yaptırıyoruz!" diyor. İşte aradığım fırsat. Gözlerim parlıyor hemen. "Tamam ben katılırım" diyorum. Ablam oldum olası öyle heyecanlı işleri sevmez. "Ben izlerim sizi" diyor. Limanda teknenin çevresindeki minik balıklar atılan ekmeklerle kahvaltılarını yaparken 10 feribotu gürültüyle limana yanaşıyor. Beklediğimiz 15 kişiyi alıp yavaş yavaş açılıyoruz.

Bizden başka tekne yok. Koylar bize ayrılmış sanki. İlk yüzme molası Akvaryum koyunda. Denizin altı o kadar net görünüyor ki büyülenmemek elde değil. Suya atlayınca büyü hemen dağılıyor çünkü su inanılmaz soğuk. Isınmak için hızla kıyıya yüzüyorum. Burada akıntı daha az ve su daha ılık.

İkinci mola profesyonel dalış ekibi için.1. dünya savaşından kalma bir batığa dalan ekibi dikkatle izliyoruz. Ne kadar çok alet edevat var. Bunlarla nasıl dalıyorlar ve nasıl su yüzüne çıkıyorlar merak ediyorum. Bizim teknenin tecrübeli dalgıçları birer birer denize atlayıp kayboluyorlar.

İkinci dalış molası bizim gibi acemi dalışçılar için. Metin kaptan kayalık bir adacığın yanına demir atıyor. Discovery dalışçılar hazırlanmaya başlıyoruz. İki eğitmen dalgıcımız var. Her seferde iki kişi dalabiliyor. Mutlaka eğitmen eşliğinde ve bire bir dalmak gerekiyormuş. İlk girenleri takip ediyoruz merakla... Biri çok sevmiş, çok zevkli diyor ama diğeri korkmuş heyecanlanmış, erken çıkmak istemiş. Acaba ben nasıl hissedeceğim. Ekip acemi ve sıra uzun olunca üst katta biraz güneşleniyoruz. Sıcak basınca serin sulara bırakıyoruz kendimizi.

Nihayet..
Sıra bana geldi. Önce kalın dalış kıyafetini giymek gerek. Bedenime uygun olanı araştırılırken hem utanıyorum hem kızıyorum kendime. Keşke biraz daha kilo verebilmiş olsaydım buraya gelmeden önce. Aşağı rahat inebilmek için ağırlık kemeri takmak gerekiyormuş. 6-8 kilo yeterli diyor Metin kaptan. Yine kızarıyorum. Yeter tabii diyorum içimden, kolay batarım ben. Kıyafet tamam, sıra paletlerde. Önce patik, üstüne paleti giydiriyorlar. Tüp, BC denilen şişirilebilir yeleğe bağlanıyor. Ekipman o kadar ağır ki oturarak diyebiliyorum ancak. Maskeyi takıp maps'ı ağzıma alınca heyecan basıyor. Önceden verdikleri kısa bilgileri tamamen unutuyorum.

Denize doğru büyük bir adımla denizin içinde buluyorum kendimi. O kadar ağırlığa rağmen yeleğin içindeki hava sayesinde suyun üzerinde kalabiliyorum. Önce eğitmenimle birlikte biraz deneme yapıyoruz. Maps ağzındayken nefes alıp verme denemesi. Sorun yok.

Eğitmenim her şey normal işaretini aldıktan sonra yavaş yavaş Bs'deki havayı tahliye etmeye başlıyor. Başımın üzerinde suyun yüzeyi uzaklaşmaya başlayınca bende bir telaş peydah oluyor. Sanki boğuluyorum. Deli gibi sık sık nefes alıp vermeye başlıyorum.

Yok! Olmayacak! Ben bu işi yapamayacağım! Yükseklik korkusu gibi bir şey bu derine inme korkusu. Ya nefes alamazsam ya ağzındaki o koca şey suyun içinde çıkıverirse... Eğitmenime telaşla yukarıyı işaret ediyorum. Hemen BC'ye hava dolduruyor ve yavaş yavaş yüzeye çıkıyoruz. "Yok" diyorum "Ben yapamayacağım. Tekneye gidelim" Sonra düşünüyorum. Bu kadar insan dalabiliyor da sen mi dalamayacaksın. Hadi bi gayret, sakin ol, derin soluk al. "Bir daha deneyelim" diyorum eğitmenime.

Su altını görerek dalmaya başlıyoruz. Oradaki farklı dünyanın büyüsüne kaptırınca biraz önceki heyecanımdan eser kalmıyor. Sessiz sakin, soluksuz izlenebilecek kadar mükemmel. Üç boyutlu bir filmin içinde farklı bir gezegeni seyrediyorum sanki. Alıştığımız hiç bir şey yok. En önemlisi derin sessizlik. Dağlar ovalar farklı, bitkiler farklı. O kadar huzurlu ki bitmesin bu dalış, yukarı çıkmayalım istiyorum. Zengin bitki örtüsünün arasında kırmızı denizyıldızları ışıl ışıl parlıyor. Birini eline alıyorum. Siyah ve tombul bir balık sürüsü önümüzden geçiyor. Balıklar biraz tedirgin inceliyorlar bizi. Sonra boş verip yollarına devam ediyorlar. Yukarı çıkma vakti geldiği için yüzeye doğru palet çırpmaya başlıyoruz. Hayatımın ilk ama son olmayacak dalış macerası sona eriyor.

Tekne turunun kalan bölümünde, merkeze döndüğümüz gün akşam, otelde, yemekte ve ertesi gün durmadan bundan bahsedince Bozcaada'daki son günümüzde de tekne turuna katılmaya ve tekrar dalmaya karar veriyoruz.

Tekne ekibiyle artık kanka olduk. Metin kaptan, eşi Suna Abla, 2. kaptan Gediz'le yine beraberiz. Bu sefer dalış sırasında ilk ben varım. Yine aynı bölgede ama bu sefer Metin kaptan ile birlikte dalacağız. Şimdi daha tecrübeliyim. Elbisemi paletlerimi kendim giyiyorum. Ağırlık kemerimin takılışını BC'nin hazırlanışını daha rahat izliyorum. Suya girmek için sabırsızlanıyorum.

Büyük bir adım ve sudayım. 2. dalışını yapan tecrübeli bir dalgıç olarak!!! kayaların etrafında dolaşıyor bir mağaranın içinden geçiyoruz. Mağaranın çıkışında güneş ışınlarının oluşturduğu manzara o kadar olağanüstü ki gözlerim kamaşıyor adeta. Metin kaptan bir kaya kovuğunda dinlenen dev ıstakozu gösteriyor. Antenlerini seviyorum. Biraz daha derinlerde bir amfora keşfediyoruz. Metin kaptan bol bol fotoğrafımı çekiyor. Sonunda denizin içinde elimi sıkıp tebrik ediyor beni.

Yukarı çıkar çıkmaz "Kız sen dalgıç olmuşsun artık, çok rahatsın suyun altında, sen bu işi çok iyi yaparsın" diyor. Ağzım kulaklarımda, zevkten dört köşe tamamlıyorum ikinci turumu. Yeni dalış planları yapıyorum şimdi. Bayramdan sonra tekrar gideceğim Bozcaada’ya…

Fotoğraf çek(eme)mek...

2011-05-18T12:53:00.001+03:00

Çok sey istemiyorum ki. Biraz fotoğraf çekmek istiyorum. Kış, kar, buz, yağmur fotoğrafı çekmekten sıkıldım artık. Martdan beri baharın gelmesini bekliyorum. Havalarda yana yüzüm gülmedi hiç.

Bilkent Mayıs Festivaline çekeyim dedim. İlk gün akşam fotoğraf makinemi unutmuşun. İkinci gün şenlikler iptal oldu:(

İki hafta önce yeni bulduğum Keşif Ruhu ekibiyle birlikte Nallıhan'da hem gezi hem fotoğraf turu yapacaktık. Bunun için Pazar sabahı 6.30'da kalkıp, Kızılay'a gittim. Polislerden ve çöpçülerden başka kimse yoktu. 1 Mayıs'da sabahın köründe Kızılay meydanında bekleyen biri olarak polislerin dikkatini çektiğimi söylemek isterim. Sonra bir gece önce, saat 12 'de telefonuma gelen gezimiz iptal olmuştur mesajı okuyunca dumur oldum:(

Botaş korosu ile Adana'ya gitmeye niyet ettim. Hatta çok istedim. İş yerindeki sorunlardan dolayı gezi planı suya düştü:(

Yine şirkettekilerle Amasra'da bir tatil planladık. Ama işyerindeki aynı sebebten iptal oldu:(

Her hafta pazar günü Ankara çevresinde daha önce görmediğim bir yerlere gidip fotoğraf çekmeyi planlıyorum. Ama işimin olmadığı her pazar yağmurla karşılaşıyorum:(

Şanssızlık bende mi mevsimde mi makinemde mi anlamadım.

Fotoğraf: Sena Öksüz. Beypazarı, İnözü vadisi

14 kilo verdiiim:))

2011-05-17T08:43:00.001+03:00

Eveet tam 14 kilo oldu:))

Diyete ve diyetisyene başlayalı yaklaşık 6 ay oldu. İlk zamanlardaki performansımı devam ettiremesemde genel olarak durumdan memnunum. Sevinerek söyleyebilirim ki bugün itibariyle toplamda 14 kilo vermiş bulunmaktayım. Kilo vermenin sağlıkla ilgili olan faydaları yanında fiziksel ve ruhsal etkisi de çok fazla.

Öncelikle beni uzun süredir görmeyen insanların ilk tepkileri çok hoş oluyor:))
"-Sen ne kadar zayıflamışsınnn!!!" Bu kelimeleri duymanın keyfi başka... Her ne kadar kilo verdiğinizi bilsenizde başkalarından duymak çok güzel.

Haftasonu yazlıklarımı çıkarıp hepsini üşenmeden denedim. İki senedir üzerime olmayan giyemediğim elbiselerim pantolonlarım şimdi tam oluyor. Hatta bazıları bol bile geliyor.

İki gün önce Markafoni'den bir beden küçük yazlık bir elbise aldım. Şimdi hedefim onun içine girebilmek. Böyle küçük hedeflerle sonuca gitmek çok daha kolay oluyor.

Yolum uzun ana bu sefer kararlıyım. Pinomun yılbaşında hediyesinin içine girebileceğim günleri bekliyorum:)))

Resim: kaynak

sırlı seramikler...

2011-05-16T13:44:00.001+03:00

Çok şey var paylaşmak istediğim. Hangisinden başlasam bilemiyorum. Önce seramiklerden başlayalım.
Bu sene önceki senelerden farklı olarak seramiklerimizi sırladık. Sevgili hocamız Tuğçe evine seramik fırını aldı. Bizde güzel ve yağmursuz bir cumartesi günü onun evinde buluşup seramiklerimiz sırladık. Sır aslında özü cam tozu olan kıvamı sulu boya ve guaj boya arasında olan bir madde. Fırınlanmış seramiklerimize uygulamaya başlamadan önce güzelce ıslak bir bezle tozunu sildik. Sonra 3-4 kat istediğmiz renk sır uyguladık. Tekrar fırınlanması için kurumaya bıraktık. Fırınlanmadan önceki renkle fırınlandıktan sonraki renk arasında inanılmaz farklar var. İlk uyguladığımızda koyu pembe görünen sır fırından kıpkırmızı çıktı.

Ben ilk olarak biricik Pino'mun değerli eşi Bülo'nun yeni muayenehanesi için yaptığım devasa narı ve yavrusunu sırladım. Sonra kırmızı ve yeşil kullanarak duvar panosu olarak düşündüğüm kalpli çiçekliğimi boyadım. Son olarak da Leyla için yaptığım kalpli kapı süsünü boyadım.

Sırlarımız İzmir'den gelmişti. Keşke Tuğçe sipariş verirken daha fazla renk isteseymişim diye hayıflandım ama iyi ki denemeden almamışım. Bazı renkler istediğimiz sonuçları vermemiş. Arkadaşların istediği turkuaz sır açık mavi, koyu turkuaz koyu yeşil çıktı. Turuncular sarıya döndü.

Evde daha önce yaptığım ve benim boyadığım seramikleri birilerine hediye edip yenilerini yapmayı ve onları da sırlamayı düşünüyorum:))

Gelsin artık...

2011-05-06T12:08:00.000+03:00

Bir halsizlik var üstümde... Hiç birşey yapmak istemiyor canım. Keşke beni hiç kaldırmasalar da haftalarca uyusam. Bahar uykusuna yatsam. Havalar ısınınca ama iyice ısınınca, güneşin bir dargın bir barışık hali geçip, yüzü bize temelli dönünce uyansam.

Balkon sezonu artık açılsa. Salıncağımı yıkayıp temizleyip minderlerini çıkarsam. Yeni saksılara yeni rengarenk çiçekler eksem. Seramik kuş evimi balkon duvarıma asıp minik misafirlerimi beklesem. Çiçek kokularıyla, baharla tazelensem yenilensem, üzerimdeki ölü toprağından eser kalmasa.

Erenköy'ün olgun dolgun kirazlarından koca bir tabak hazırlayıp yayılsam salıncağıma. Kulağımda kuş sesleri, tenimde ılık rüzgar aklımda yeni gezi planları olsa... Ve en önemlisi bunları paylaşacak biri olsa... Artık...

Çok şey mi istiyorum acaba?

Yeni evler, yeni seramikler...

2011-02-27T17:59:00.000+02:00

Bu sene seramiklerimden çok az resim eklediğimi farkettim. Aslında blogumla pek fazla ilgilenemedim uzun zamandır. Bunun seebi biraz üşengeçlikten, biraz da zaman darlığından galiba. İş yerinde işler yoğun. İşten sonra kurslarım var. Artık haftanın her günü biryerlere gidiyorum. Ancak 10'a doğru evde oluyorum. Biraz sıkıldım galiba. Evimi özledim...

Evimi ve evlerimi... Evlerimi derken seramik olanları kastediyorum tabii:)

İşte son yaptıklarımdan iki örnek.

Bunları kırmızı beyaz ve gümüş yaldız kullanarak renklendirdim. Vernikledim. Pencerelere perdelerimi astım. Masamın üzerindeler artık.

Ortadaki büyük ev biraz hüzünlü nam-ı diğer karakterli ev:))

Mumluklarımı da teyzemin hediye getirdiği mumlar için yaptım. Onları da aynı tonlarda boyadım. Evimle yan yana koydum.

Yağmuur ve yeni fotoğraflar...

2011-02-27T17:09:00.000+02:00

Fotoğraf çekiyorum ya...

Yağmur çamur farketmez elimde makine dolaşıyorum etrafta. Bir de keskin lens alsam keyfine diyecek kalmayacak:))

Şimdi, bu kadar zaman sonra yalnızca fotoğraflar...

İlk Fotoğraf Gezimiz...

2011-01-16T23:18:00.000+02:00

Bu hafta ilk kez kurs arkadaşlarımızla birlikte Eymir'e fotoğraf çekmeye gittik. Çok eğlenceli bir geziydi. Bir hafta önce ben tek başıma Eymir'deydim. Beraber gitmek daha eğlenceliymiş. Aramızda deneyimli arkadaşlar da vardı. Diğer sınıflardan da katılanlar oldu. Yeni arkadaşlar tanıdım. Çok güzel fotoğraflar çıktı.

Yeni gezimizi iple çekiyorum.

İşte çektiğim fotograflardan bazıları...

Yeniden seramik...

2011-01-16T23:04:00.000+02:00

Uzun zamandır seramik çalışmalarımı eklememişim bloguma...

İşte en yenilerden biri. Bu sene evlere yeni bir tema ekledim. Balıklar...

Bu balığı parçalardan yapıp boyadım vernikledim. Arkasına pleksi yapıştırdım. Evimde kapının girişine astım.

Fotoğraf çekmek ve been...

2011-01-09T22:02:00.000+02:00

Yeni bir hobim var artık...

Fotoğraf çekiyorum. Herşey Grupanya'da bir kurs satın almamla başladı. Zaten uzun zamandır istiyordum. Fırsatı kaçırmadım. 3 haftadır kursumuz devam ediyor. Artık yeni bir digital makinem de var. Canon 500D. Şimdilik fotoğraf çekmeyi öğrenmek için yeterli.

Birkaç gündür evde denemeler yapıyordum. Bugün sonunda doğa çekimi için bugün Eymir'e gittim. Hava çok soğuktu ve Eymir neredeyse boştu. Gölün çevresini turlamak yaklaşık 3 saat sürdü. 11 Km. yürümüşüm. Bolca çekim molası verdim. Birde balık ekmek arası...

İşte çektiğim fotoğraflardan bazıları:

Fairground Attraction, Find my love

Trakyalı Shrek...

2011-01-09T20:57:00.001+02:00

Tek kelimeyle süper bir filmdi.

En son ilk filmde bu kadar gülmüştüm. Ama serinin ikinci filmi çok daha iyiydi. Ata Demirer belaltı espriler olmadan da film yapılabileceğini anlamış sonunda. İlk filmde babasını arayan saf ve temiz anadolu delikanlısı (H)üseyin, bu filmde Müjgan'a açılıp evlenmeye çalışıyor.

Kesinlikle şok güzel bir filmdi. Tavsiye ederim...

Yılbaşı Partisi...

2011-01-02T14:27:00.000+02:00

İşte seramik grubumuz... Bir kişi eksiğimiz var. Bembi'miz bebeği olduğundan bir süreliğine seramik grubumuza ara verdi ama yakın zamanda aramıza katılacağını umuyoruz...

Bu hafta yılbaşı yemekleri haftasıydı. Salı koro yemeğimiz, perşembe Atölye Beyaz'da seramik yerine yılbaşı partimiz vardı. Bol bol yedik içtik sohbet ettik. Yeni fırınlanan seramiklerimizi inceledik. Bende bol bol fotoğraf çektim. Tuğba ve Pino elleri boş gelmemişlerdi. Yılbaşı hediyelerimizi aldık:))

Pinocuğum kendi çizimi bu kartlarla beraber kırmızı kalpli kutularda birer hediye daha verdi ama onu burada yanınlamam çok uygun olmaz diye düşünüyorum:)) Teşekkürler Pinocumm:) Hedefim popomu hediyenin içine girecek kadar küçültebilmek:D

Bu da Tuğba'dan:) Çok şeker değil mi? Teşekkürler Tuğbacımm:)

Herkese mutlu yıllar diliyorum:)))

yenidenn...

2010-12-27T08:56:00.000+02:00

Uzun zaman olmuş böyle sakin kalmayalı. Haftalardır hep koşturmacayla geçiyor ömrüm. Bayram tatili bittiğinden beri biriken işleri tamamlamaya çalışıyorum. Ama daha birkaçını bitiremeden yenileri yığılıyor önüme. Aslında bu kadar yoğun olmasını ben istedim. Şikayetçi de değilim, hiç birinden vazgeçmeye niyetim yok. Ama haftasonuna doğru yığılıp kalıyorum.

Pazartesi ve çarşamba günleri Park Sanat Merkesinde dijital fotoğrafçılık kursuna başladım. Grupanya'da fırsatı görünce kaçırmadım. Uzun zamandır böyle bir eğitim almak istiyordum. Çok iyi oldu. Hocalarımız aslında sinemacı olan karı koca çok şeker bir çift. Sırada güzel bir makine almak var.

Salı günleri, son dört yıl olduğu gibi Vedat Hoca'mızda koro çalışmamız var. Çok güzel eserleri öğreniyoruz. Çok rahatlatıyor şarkı söylemek. Arada insanlarla sohbet de çabası...

Perşembe seramik kursumuz devam ediyor. Bu sene seramik kursumuzda yaptıklarımı eklememişim bloguma. Yeni farkettim. Aslında tam gaz devam ediyoruz yine. Yine bol bol gülüyoruz, içimizi döküyoruz ve arada boş vakit kalırsa seramik yapıyoruz:) Bu hafta sonunda Pinocuğumda katıldı aramıza. Yine 6 kişi olduk bir de hocamız Tuğçe, 7 kişi. Yine kalabalık olduk. Ne güzel....

İki düğün geçti hayatımdan bu iki haftada... Sonuncusu kuzenimim düğünüydü. Konya'ya ailemin yanına gittim. Çok kısa ve çok çabuk geçti iki gün. Ama iyi geldi onlarla beraber olmak. Yenilendim sanki. Dün, pazar günü biraz erken Ankara'ya gelince uzun bir yürüyüşe çıktım. İşimi, hobilerimi, yapmak istediklerimi kafamda yeniden planladım. Öyle çok şey var ki yapmak istediğim.

Bakalım nasıl olacak, bakalım yeni yıl neler getirecek hayatıma:))

Çok huzurluyum bugün. Herkese iyi haftalar...

Badem, Badem Ağacı

Resim

Gezdim Gördüm Yazdım 10: Andorra

2010-12-20T12:09:00.000+02:00

Andorra İspanya-Fransa sınırında arada kalmış ufacık bir ülke. O kadar küçük ki en uzak iki şehrinin arası 15 dakika. Yüzölçümü 468 km2. İstanbul'un 5712 Km2 olduğunu düşünürsek. Andorra İstanbul'ın 1/12'si kadar bir ülke. Denize kıyısı yok. Ancak yılda ortalama 10 milyon turist ağırlıyorlarmış. Pirene Dağlarının arasında sıkışmış gibi görünse de Andorra kayak ve vergisiz alışveriş cenneti olarak oldukça rağbet görüyor. Hem Fransa'dan hem İspanya'dan milyonlarca kişi ziyaret ediyor.

Barselona'dan 3 saatlik bir otobüs yolculuğu yaparak Andorra'ya ulaştık. Otobüs ve turla gitmek bireysel gidişden daha kolay tur otobüslerini hem girişte hem çıkışta durdurmuyorlar. Yalnız tek seferde yaptığınız 500 €'dan fazla alışverişlerde çıkışta bir miktar vergi alıyorlarmış.

Biz Andorra'nın başşehri Andorra La Vella'ya gittik. Burası ne Fransa'ya ne de İspanya'ya benziyor. Kayak merkezi de olduğundan İsviçre'ye benziyor sanki. Burada yaşayanların yarısı Katalan. Barselona'dan geliyorlar.

İsterseniz şehrin dışındaki alışveriş merkezlerini tercih edebilirsiniz yada şehir merkezindeki tek uzun caddede gezebilirsiniz. Biz caddelerinde dolaştık.

Çok fazla turist geldiği için mağaza çalışanları tok satıcılar. Genellikle çok suratsızlar. Ancak cep telefonu, bilgisayar, fotoğraf makinesi, parfüm, makyaj malzemesi gibi markalı ürünler en az %20 indirimli satılıyor. Aynı ürüne her mağazada farklı fiyat veriyorlar ve pazarlık yapılmasından hoşlanmıyorlar. Eğer istediğiniz bir ürün varsa birkaç mağaza sorduktan sonra tercih yapmanızı öneririm. Ben fotograf makinemi Türkiye'dekinin neredeyse yarı fiyatına aldım.

Yemek için fazla alternatif yok. Mcdonald's en rabet göreni ancak çok kalabalık oluyor. Ben cadde üzerinde bir restoranı tercih ettim. Hayatımda ilk defa pasta dilimi şeklinde tavada pişirilmiş ton balıklı ıspanak yedim. Çok ilginç bir tadı vardı. Ayrıca portakal suyunun yanında gelen şeker paketi çok ilginçti. Şekerli portakal suyunun tadı nasıl olur hiç bilmiyorum:)

Pirene Dağlarının dorukları karlı ve sisli görüntüsünü şehrin her noktasından görmek mümkün.

Gezdim Gördüm Yazdım 9: Barselona (4)

2010-12-19T21:09:00.000+02:00

GİRONA:

Gezimizin 3. Gününde turla beraber önce Barselona’ya 1,5 saat uzaklıktaki Girona’ya gittik.

Girona ortasından nehir geçen eski ama sevimli bir kent. Ancak geçmişte çok güzel şeyler yaşanmamış. Burası Yahudilerin yaşadığı ve uzun yıllar önce onların çoğunun katledildiği bir şehirmiş.

Şehre girmek için Aslanlı köprü’den geçerken rehberimiz ortada herhangi bir aslan simgesi olmadığı halde neden buraya bu ismin verildiği anlattı. Köprünün bitiminde taş direğin tepesine tünemiş bir aslan heykeli var. Figür aslandan çok korkmuş ve ağaca tırmanmış bir kedi yavrusuna benziyor aslında. Girona’da, şehre giren kişinin bu korkmuş aslanın poposunu öpmesi bir gelenekmiş:) Bu yüzden köprünün adı bu kadar Aslanlı köprü olarak kalmış.

Köprünün karşısında Girona katedrali var. Burası da Barselona’da ki katedraller ve kiliseler gibi yapımına yüzyıllar önce başlanmış olmasına rağmen daha tamamlanamamış. Onlarca basamağı çıkmayı göze alıp katedralin içini gezme fırsatımız oldu. Gotik mimarisinin tipik özelliklerini taşıyan devasa bir yapı. Localar, İsa heykelleri ve renkli vitrayları ile görülmeye değer bir eserdi.

Burada zamanımız kısıtlı olduğundan katedralden sonra hızla dar sokaklara yöneldik. Sokaklardan bazıları tek kişinin geçebileceği genişlikte. Bazılarında yalnızca merdivenler var.

MEYDANLAR;
Barselona’da da Avrupa’nın pek çok şehrinde olduğu gibi oldukça fazla meydan var. Dar sokaklarda ilerlerken birden karşınıza çıkıyorlar. Kimi çeşmelerle süslenmiş, kimi büyük bir kilisenin yada önemli bir yapının girişini tanımlamak için yapılmış.

Özellikle Barri Gotic de dolaşırken tesadüfen bulduğum meydanları çok sevdim. Hatta birinde ilginç çaylar yapan bir yer keşfettim.

Bunlardan biri Placa Reial. Buraya en rahat La Ramblas’dan ulaşabilirsiniz. Burası 1850’lerden kalan oldukça hareketli bir meydan. Dört bir yanı kafe ve restoranlarla dolu. Ortasındaki havuzun kenarına oturup insanları seyretmek çok keyifli. Gece gündüz her zaman ışıl ışıl. Meydanın lambaları Gaudi tarafından tasarlanmış. Yakından bakınca hayvan figürleri hemen dikkatinizi çekiyor.

Plaça de Sant Jaume, Barri Gotic arasında çok önemli bir meydan. Hatta Barselona’nın kalbi diyebiliriz. Meydanın bir tarafında Katalunya Parlamento Binası, tam karşısında Barselona Belediye Sarayı var.

BARRI GOTIC;
Barri Gotic (Gotic Mahalle) Barselona’nın en hareketli bölgelerinden biri. Özellikle akşam hava karardıktan sonra o daracık sokaklarda dolaşmak çok eğlenceli. Ben fırsat buldukça dolaştım. Haritaya bakmadan aklınıza esen sokağa dalmak o kadar keyifli ki anlatamam. Burada sanki ortaçağ Barselona’sını yaşıyorsunuz.

Binalara mı yoksa altlarındaki küçük ve sevimli dükkânlara mı bakacağınızı şaşırıyorsunuz. Her dükkan kendi alanında uzmanlaşmış gibi. Biri sırt kimono satıyor, diğeri el yapımı çantalar. Ayaklarım beni taşıyamayıncaya kadar dolaştım daracık ve sıcacık sokaklarda.

Hatta bir akşam sadece seramik ve evli saatler satan bir dükkan keşfettim bir sokakta . Bende seramiklere ve evlere hasta olduğumdan dükkanın vitrinine yapıştım tabii. Saat 12’ye yaklaştığından kapanmıştı. Ertesi gün çok aradım ama bulamadım. Bulsaydım bir saat alacaktım.

Bir oyuncakçıdan Barselona yapbozu aldım. Birinden kolyelik malzemeler, birkaçından ilginç magnetler ve birinden seramik Casa Battlo’nın cephesinin panosunu…

Biraz daha Barselona'dan resimler...

MontJuic'den (Yahudiler Tepesi) bir şehir görüntüsü... Buradan şehri yukarıdan görmek için çok güzel...

Barselona Arena'sı... Katalanlar boğa güreşi sevmediklerinden uzun süredir asıl amacının dışında konserler için kullanılıyormuş. Şimdi alışveriş merkezine dönüştürülüyor.

Torre Agbar, Jean Nouvel tarafından tasarlanmış. Kurşun gibi çok ilginç mimarisi olan bir bina. Şuanda Devlet Su işleri Binası. Hava karardıktan sonra cephesinde mıhteşem ışık oyunları yapıyorlar. Muhteşem bir görüntü oluşturuyor.

Picasso Müzesi'nin avlusundan bir resim. Burası da Dali Müzesi gibi Barselona'nın simgesi olmuş eserlerden biri. Picasso'nun tüm sanat geçmişini izliyorsunuz. Kübizme geçiş aşamalarını izlemek çok keyifli... resimseverlere tavsiye ederim.

Barselona Katedrali'ne üç kere girmeye çalıştım. Ama ya kapanış saatine yakın olduğu için yada içeride ayin olduğundan giremedim. Ancak dışarıdan fotograf çekmekle yetindim.

Barri Gotic'de katedrale çıkış yolu üzerinde eski Roma Duvarları...

"Dali"dir ne yapsa yeridir...

2010-12-19T17:57:00.000+02:00

FİGUERES, DALİ MÜZESİ;

Bahsedilen Dali oluncadeli mi yoksa dahi mi bir türlü karar veremiyor insan.

Dali Müzesi’nde Barselona’lı yerel rehberlerden biri de eşlik etti bize. Çok ilginç şeyler anlattı. Salvador Dali’nin deli mi yoksa dahi mi olduğuna bir türlü karar veremedik. Onun anlattıklarından hatırımda kalanları anlatmaya çalışayım şimdi.

Kısaca Salvador Dali’den bahsedeyim önce;

Salvador Dali 1904’de Figueres’de dünyaya gelmiş. Ona birkaç ay önce ölen ağabeyinin adı verilmiş. Bütün çocukluğu boyunca abisinin mezarına yaptıkları sık ziyaretler Dali’nin kimlik karmaşası yaşamasına sebep olmuş. Evin tek erkek evladı olduğundan biraz kaprisli ve şımarık bir çocukmuş. 1914’de annesinin desteğiyle resim kursuna yazılmış ve yıllar sonra onun müzesi olacak belediye tiyatrosunda ilk sergisini açmış. Madrid’de Kubizm ve Dadaizm akımlarından ekilenmiş. Paris’de Picasso ile tanışmış ve bu uzun dönem resimlerinde büyük izler bırakmış. 1934’de evlendiği Rus asılı eşi Gala hayatının geri kalanında onun en büyük ilham kaynağı olmuş. 1989 yılında kalp yetmezliğinden ölmüş.

Dali Müzesi Salvador Dali’nın doğduğu şehirde kurulmuş. 1960 yılında Figueres belediye başkanı harap haldeki belediye tiyatrosunu Dali müzesi olarak restore etmiş. Salvador Dali yenileme çalışmalarına bizzat katılmış. Tüm müzeyi kendisi tasarlamış. Müze son haline ancak 1980 yıllarında gelebilmiş. Bu süreye kadar Dali ufak değişiklikler yapmış. Dünyanın en büyük Dali Koleksiyonu bu müzede sergileniyor. Müzedeki eserler kadar müzenin kendisi de tam Dali’ye göre. Binanın çatısında yumurtalar karşılıyor ziyaretçileri. Kırmızı cephe üzerindeki ilginç seramik şekilleri Dali kendisi yapmış.

Müzenin girişinde yine Dali’ce bir filozof heykeli var. Heykelin arkasında müzenin ön cephesinde eski bir balık adam kostümü var. Bunun burada bulunuşunun ilginç bir hikâyesi var. Dali davet edildiği toplantılara konferanslara enteresan kostümlerle katılmayı seviyor. Bir gün bir toplantıya bu balık adam kıyafetini giyiyor. Ancak hava alamadığı için boğulma tehlikesi geçiriyor. Bu durum onu o kadar etkiliyor ki bu kostümü müzesinin girişine koymaya karar veriyor.

Müzeden içeri girdiğinizde karşınıza ilk çıkan şey üzerinde büyük bir bereket heykeli duran Cadillac. Arabanın arkasında, Dali’nin büyük aşkı Gala’ya ait olduğunu öğrendiğimiz bir kayık direğin tepesine yerleştirilmiş. Rehberimiz kayığım içinden sarkan ve damlaya benzettiğimiz nesnelerin aslında prezervatif olduğunu söyleyince pek şaşırmıyoruz. Arabanın da bir özelliği var. Üzerindeki mekanizmaya 1€ attığınızda araba ağlamaya başlıyor. Ama içinden. Dali arabasının tavanına borular döşemiş. Para atınca içerde yağmur yağmaya başlıyor.

Taş duvarlarda açılan nişlere yerleştirilmiş kadın figürleri, Oscar heykellerini sembolize ediyor. Salvador Dali sinema filmi çekmiş bir yönetmen aynı zamanda. Walt Disney ile beraber çektiği Destino adlı çizgi filmle, en iyi kısa animasyon oscarına aday olmuş. Ancak ödül alamamış. Dali de onlara içerleyip kendi Oscar ödülünü kendi vermeye karar vermiş ve müzesinin duvarlarına birkaç tane heykelcik koymuş. Destino’nun kendisi ve hikayesi de müzenin bir salonunda izlenebilir. Dali’nin filmlerden birini bende izlemiştim. Gerçek insan gözünün neşterle kesildiği sahneyi unutamam. Filmden aklımda kalan tek sahne oydu.

Dali’nin eserlerinde en büyük ilham kaynağı sevgilisi Gala. Bütün resimlerde ondan izler var. Kimi zaman model olmuş kimi zaman ilham vermiş Dali’ye.

Bu resim müzenin fuaye alanının taş duvarında asılı duruyor.

Bu ilginç resme yakından bakıldığında, bir kapıdan güneşe doğru ilerleyen çıplak bir kadın görüyorsunuz. Biraz uzaklaştığınızda resim bir Abraham Lincoln portresine dönüşüyor.

Bu çok açık olarak da anlaşılabileceği gibi bir elektrik direği. Dali birgün yolda giderken bu direği görüyor ve aniden arabayı durduruyor. Onu söktürüp müzeye koyduruyor:)

Bu resmi Dali ayağıyla yapmış. Evet yanlış duymadınız hem de topuğuyla… Boya içinde yere vura vura mürekkebini çıkardığı bir mürekkep balığını kullanmış. Mürekkebi beyaz seramik zemin üzerinde topuğuyla şekillendirerek bir portre oluşturmuş.

Dali öldükten sonra müzenin altına gömülmüş. Öldükten sonra’da müzesinden ayrılamamış yani…

Müzenin bir odasında Dali’nin üç boyutlu resimleri var. Bir ayna yardımıyla renkleri farklı iki aynı resmi bir düzenek içine yerleştirmiş. Belirli bir açıdan baktığınızda tek bir resimde öğelerin üç boyutlu olarak sıralandığını görüyorsunuz. Fotoğrafını çekemedim. Görmeniz gerek.

Müzenin en ilginç odalarından birinde Mae West’in üç boyutlu portresi bulunuyor. Bu portrenin farkı odanın tamamındaki objelerden oluşması. Buraya girdiğinizde ilk gördüğünüz şeyler, duvarda asılı iki büyük göz resmi, yerde duvarın hemen önünde deliklerinde lambalar olan bir büyük burun, onun biraz önünde kırmızı kocaman bir dudak ve onunda önünde bir deve silueti. Görünen şeylerin tek tek hiçbir anlamı yok diye düşünebilirsiniz. Ancak duvarın karşısında 6-7 basamaklı platformu tırmanıp oraya yerleştirilmiş vizörden baktığınızda tüm şeklilerin bir portre oluşturduğunu görüyorsunuz. Salvador Dali hayran olduğu aktris Mae West’i bu şekilde ölümsüzleştirmiş oluyor.

İkinci katta büyük salonun tavanında yine bir Dali şaheseri var ki Dali ve Gala’nin göğe yükselişi resmedilmiş sanki. Bu odanın çevresindeki küçük odacıklarda Dali’nin kullandığı mobilyalar sergileniyor.

Yalnız resimler değil Dali tarafından tasarlanan heykeller, hologramlar, mücevherleri de müzede görmek mümkün.

Daha sayamadığım o kadar çok şey var ki. Her resmin her eserin önünde dakikalarca durup izlemek istiyorsunuz. Sanki bir hayal dünyası yaratmış Dali. O kadar farklı o kadar alışılmışın dışında şeyler var ki Dali dahi mi yoksa deli mi karar veremiyorsunuz gerçekten…

Gezdim Gördüm Yazdım 9: Barselona (Gaudi...)

2010-12-12T20:49:00.000+02:00

GAUDİ, GAUDİ VE GAUDİ;
Barcelona’ya gidiş sebebim. Üniversitede, Mimarlık Tarihi dersinde eserlerini kitaplardan incelediğim ve hayran olduğum büyük mimar...

Gaudi İspanya’da Modernista akımının öncülerinden ve en önemli isimlerinden biri. 1852’de Katalunya’nın Reus kentinde doğmuş ve 1926’da La Sagrada Familia kilisesinin yapımı için bisikletiyle para toplamaya giderken trenin altına kalarak ölmüş.

“Süsleme mimarinin kaynağıdır” felsefesini benimsemiş ve tasarladığı yapılarda doğadan esinlenmiş. Onun eserlerini gezerken kah bir balinanın içinde dolaştığınızı hissediyorsunuz, kah dalganın kırıldığı noktadan içeri bakıyorsunuz. Anlatmak zor görmek gerek. Fotograf makinem izin verdiği kadar çekmeye çalıştım. Şimdi de anlatmaya çalışacağım.

PARK GÜELL:
Burası Güell ailesine ait olan devasa büyüklükte bir park. Eskiden insanlar korsanların saldırılarından kaçmak için şehrin yüksek kesimlerinde oturuyorlarmış. Güell ailesi de Gaudi’den bu parka hem kendileri için hem de diğer zengin Barselona’lılar için villalar yapmasını istemişler. Gaudi önce Güell’lere parkın içinde dağın yamacında bir malikâne yapmış.

Plana göre önce bir ev yapacak o satıldıktan sonra aldıkları para ile diğerlerine başlayacakmış. Güell ailesi, şimdiki siteler gibi insanların hiç dışarı çıkmadan tüm ihtiyaçlarını buradan karşılayabilecekleri sosyal bir park inşa ettirmek istemiş. Bu görevi Gaudi’ye vermişler.

Parkın içinde bir kilise, bir okul, pazar alanı ve güvenlik binası var. Hepsi de Gaudi’ye has özellikler taşıyor. Parkın en güzel kısmı Pazar yerinin üstündeki dalgalı banklar. Uzaktan baktığınızda rengârenk görünen bu oturma alanı binlerle kırk seramik parçalarıyla kaplanmış. Bunun estetik ve süsleme amacı dışında çok özel bir nedeni var; Güell ailesi seramik işindeler. Gaudi ise çok koyu bir Katolik’tir ve israfa karşıdır. Güell’lerin ürettiği seramiklerden kırık ve hatalı olanlarının ziyan olmaması için onları farklı formlarda ve renklerde bir araya getirir. Ortaya muhteşem bir eser çıkar. Bu uygulama Park Güell dahil Gaudi’nin hep çok eserinde görülebilir.

Bankların bulunduğu yerin altında pazar yeri olarak inşa edilmiş bol kolonlu bir alan var. Buradaki kolonların yapı elemanı olmak dışında başka bir amacı daha var. Üstteki kum kaplı geniş alana düşen her yağmur damlası önce kumun altındaki çakılların arasından sonra kolonların içlerindeki kanallardan pazar yerinin altındaki büyük su sarnıcına gidiyor. Böylede parkın su ihtiyacı da doğal olarak karşılanmış oluyor. Kolonların arasında oluşan boşlukların kubbe şeklinde olmasının sebebi yine suyun akışını rahatlatmak.

Aralarda dört mevsimi sembolize eden mozaik tablolar var.

Park Güell’in ana giriş kapısının önünde iki bina var. Bunlardan biri dükkan diğeri sergi salonu olarak tasarlanmışlar.

Girişin diğer önemli ögesi ağaş kökleri ile desteklenen seramik kertenkele ve köpekli çeşme. Burası Barselona’nın önemli simgelerinden biri olmuş. Hemen hemen her hediyelik eşya dükkanında bu kertenkelenin küçük bibloları, magnetleri var. Gaudi'nın doğadan esinlenerek yaptığı bir çalışma daha:)

Burada ki ikinci villa Gaudi'nin yıllarca yaşadığı ev. Maalesef Güell'ler iflas ettiği için villaların devamı yapılamamış. Bu ev de Gaudi öldükten sonra müzeye dönüştürülmüş.

İlginç bir Gaudi eseri daha... Burası size neyi anımsatıyor? Bende görür görmez dalganın kırıldığı noktanın içinde olduğumu düşündürdü. Doğruymuş. Burası geçme kayalardan yapılmış bir dalga koridor. Onu destekleyen kolonlardan birinde Gaudi, çok kahrını çeken çamaşırcı kadınının heykelini koymuş. Kadın bu heykeli gördüğünde ne hissetti acaba? Eminim bütün yorgunluklar ve uykusuzluklar o an bitmiştir.

LA SAGRADA FAMİLİA KİLİSESİ:
La Sagrada Familia Kilisesi Gaudi’nin son eseri. 1882 yılında başka bir mimar tarafından yapılmaya başlanmış. Gaudi 1883 yılında devralmış ve 1926 yılında ölene kadar da onunla uğraşmış. Bugüne kadar peri bacalarına benzeyen muhteşem kulelerinin ancak 8 tanesi tamamlanabilmiş. Orijinal plana göre daha tamamlanacak 10 kule var ve 2076 yılında tamamlanacağını söylüyorlar. İlk duyduğumda şimdiki teknoloji ile bütün kulelerin en geç on yıl içinde tamamlanabileceğini düşünmüştüm. Ancak gördükten sonra bunun zor olduğunu anladım. Pek çok kişi 2076 yılına da bitmesinin zor olduğunu düşünüyor.

La Sagrada Familia’nın tamamlanmış iki cephesi mevcut. Ön tarafta Gaudi tarafından tasarlanmış ve tamamlanmış olan doğum cephesi var. Burada Hz. İsa’nın doğumu ile ilgili farklı hikâyeler heykellerle anlatılmış. Hıristiyanlığın ilk yıllarında okuma yazma oranı çok düşük olduğundan Hz. İsa ile ilgili olaylar ancak bu şekilde ve resimlerle insanlara anlatılabiliyormuş. Doğum cephesinde ki her bir figürün mutlaka Hıristiyanlıkla ilgili bir referansı var.

Doğum cephesinin tam arkasında ölüm cephesi bulunuyor. Burası Gaudi öldükten sonra 1950-60’lı yıllarda tamamlanabilmiş. Dolayısıyla heykellerin daha sert hatları var. Her iki cepheyi görünce dönem farkını çok net şekilde seçilebiliyorsunuz.

Gaudi’nin La Sagrada Familia’sı yaşayan bir bina gibi. Zaman içinde yenileniyor değişiyor. İçinde hala inşaat devam ediyor. Bence sonsuza kadar devam edecek. Çünkü inşaat halktan toplanan ve dünyanın dört bir yanından gelen yardımlarla sürdürülüyor. Ayrıca yeni kısımlar eklendikçe ilk yapılan kısımlardan eskiyen kısımların yenilenmesi gerekiyor. Bu da sürekli bakım ve değişim demek.

Turla dolaştığımız için kilisenin içine girmemiştim. Daha sonra tekrar gelirim diye düşünmüştüm. Ama zaman kalmadı:( Girmek isteyenler için giriş ücreti: 12 € kulelere çıkmak isterseniz ilave olarak 8€ civarında bir ücret daha ödemelisiniz.

LA PEDRERA (CASA MILA):
Burası bir apartman. En önemli özelliği ön cephesindeki dalgalı mimari ögeler ve teras katı. Carrer de Provença ve Passaig de Gracia’nın birleştiği köşede L şeklinde uzanıyor. Hemen yakınında ki Diagonal metro istasyonunda inerseniz La Pedrera’ya 5 dakikada ulaşabilirsiniz.

Casa Mila 1906-1912 yılları arasında Mila ailesi için yapılmış. Merdiven boşluğu haricinde bina içinde birbirini dik kesen duvar yok. Bütün odalar farklı formlarda.

Bina içindeki tüm pencere, kapı kolları, tüm aksesuarlar ve mobilyalar Gaudi tarafından tasarlanmış. Kapı ve pencere kollarındaki ergonomik formlar inanılmaz.

Binanın giriş ücreti 11€. Girer girmez asansörlerle çatı katına çıkarılıyorsunuz. Burası balina iskeletine benzeyen müthiş bir strüktüre sahip. Çatı katı tamamen tuğladan inşa edilmiş ve bir Gaudi müzesine dönüştürülmüş. Onun bütün eserleri hakkında detaylı maketler yapılmış.

Ayrıca esinlendiği doğal malzemelerde burada sergileniyor.

Teras, binanın en özgün kısmı. Deniz tabanında dolaşır gibi merdiven inip çıkıyorsunuz. Her bacanın kendine has heykelsi bir yapısı var. Bazıları yine seramik parçaları ile kaplanmış. Salyangozlar gibi sarmal yapıları var.

Terastan alt katlara indiğinizde apartman dairelerinden biri gezilebiliyor. Kapı ve pencere detaylarına dikkat…

Ve dış cephe… Her balkonda ayrı bir estetik var. Muhteşem taç işçiliği siyah demir korkuluklarla birleştirilmiş. Bazı korkuluklarda insan yüzü ve hayvan figürleri var. Her biri nev-i şahsına münhasır bir heykel adeta.

CASA BATTLO;
Gaudi’nin en çok hayran olduğum eseri. Girişi için 17,80€ ödedim. Bu ücrete telefon şeklince tercümanlar dahil. Her katta yada odada bulunan numarayı tuşladığınızda orası hakkında detaylı bilgi alıyorsunuz. İlk başta fiyat biraz fazla gibi geldi ama binanın içini gezmeye başlayınca değdiğine kanaat getirdim.

Burası da Battlo ailesi tarafından yaptırılmış. Eski bina Gaudi tarafından revize edilmiş. Hem cephe hem içi muhteşem detaylarla dolu. Apartmanın tamamı deniz altında yaşayan canlılardan esinlenerek tasarlanmış. Keskin köşeli hiçbir şey yok binada. Tüm duvarlar ve tavanlar mobilyaların birleşim yerleri yuvarlatılmış.

İlk giriş katında çalışma odası olarak kullanılan odada şömine…

Bütün kapıların ve pencerelerin kendine has formları var.

Her oda her sürprizlerle dolu. Kendinizi deniz altında dolaşıyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz.

İlk katta bulunan salonun tavanında salyangozu anımsatan bir detay var ki duvarla birleşimi muhteşem. Tam ortasında aydınlatma elemanı yerleştirilmiş.

Apartmanın ortasında bulunun boşluğun duvarları 3 kat boyunca Gaudi tasarımı açık mavi özel seramiklerle kaplanmış. Renkler en üst katta maviden laciverte doğru kademeli olarak koyulaşıyor. Gaudi bu farklılığı en üst katta ışığın yoğunluğunu dengeleyebilmek için yapmış.

Casa Battlo’nun çatı katıda La Pedrera gibi balina iskeletine benziyor. Her oda her koridor kendine has detaylarla süslü.

Casa Battlo'nun benzersiz cephesinden de birkaç fotograf eklemeden olmaz.

O kadar dolaşıp inip çıkıp yorulduktan sonra ikinci katta bulunan cafede biraz dinlendim. Casa Battlo’nun muhteşem pencerelerinden birinin önünden kahve ve pasta eşliğinde Barselona’yı seyretmek çok keyifliydi.

Gaudi'den şimdilik bu kadar. Ama daha anlatacak çook şey var; Dali, Picasso, Andorra...

Devam Edecek...

Gezdim Gördüm Yazdım 9: Barselona (1)

2010-12-12T18:19:00.000+02:00

Uzun zamandır gitmek istediğim rüyalarıma giren şehirdi Barselona…

Her sene yaz tatilinde karar verip sonra ertelediğim gezimi bu sene bayram tatilinin de uzun olmasından yararlanarak 16-20 Kasım tarihleri arasında yapmaya karar verdim. Tur için oldukça fazla firma arasından Kappa Tur’la anlaştım. Otelimi şehir dışı olarak belirlemiştim. Ancak şehir dışına fazla talep olmadığından (hatta benden başka hiç talep olmadığından) bir miktarcık! daha ilave yaparak şehir içi otel ile değiştirdim. İyi ki de öyle yapmışım:)

TURLAR;
İnternette gezi için araştırma yaparken Barselona’ya giden pek çok tur olduğunu gördüm. Hepsinde tur fiyatları ve otel kaliteleri aynıydı. Ancak çoğunluğunda dönüş pazartesi gece olduğundan, ben 16-20 Kasım tarihleri arasında olan cumartesi dönüşlü turu Kappa Turu seçtim. İyi ki seçmişim, ben çok memnun kaldım. Herkese tavsiye ederim.

Öncelikle diğer firmaların aksine Kappa’nın rehberleri Orhan ve Hakan 8-10 yıldır Barselona’da yaşıyorlardı. İspanya’ya indiğimiz dakikadan, dönüşte pasaport kontrol noktasına kadar ihtiyacımız olan her dakika yanımızdalardı. Bazı turlarda rehberler extra turlar için insanlara zorluyorlarmış. Katılmayanlara soğuk davranıyorlarmış. Bizde asla böyle bir şey olmadı. Her ikisi de çok güler yüzlü, sıcakkanlı ve ilgililerdi. En iyi tapas nerede yenir, en iyi alışveriş hangi bölgeden yapılır, hangi müzeler gezilir, Barcelona’nın günlük yaşamından siyasi tarihine, sağlık sisteminden aile yaşantılarına her konuda bilgililerdi. Extra turlarda da çok yardımcı oldular.

BARSELONA’DA HAYAT:
Öncelikle rehberlerimizin anlattığı kadarıyla Barcelona hakkında biraz bilgi vereyim;

Barselona, İspanya Birleşik Krallığının 17 özerk bölgesinden Katalunya’nın en önemli en meşhur kenti. İspanya’ya yalnızca vergi konusunda bağlılar. Onun haricinde kendi parlamentoları, orduları hatta takımları var. Şehirde Katacanca, İspanyolca’dan daha çok kullanılıyor. Burada yaşayanlar “İspanyol’uz” yerine “Katalan’ız” diyorlar. İspanya’nın herhangi bir bölgesinden gelip burada devlet kurumlarında çalışmak isteyenler Katalanca bilmek zorundalar.

Şehir nüfusu 1.800.000 kişi. Ama yılda 11.000.000 turist geliyor. Gelirleri turizm olmuş. Bunda Barcelona’yı Barcelona yapan 4 önemli kişinin büyük payı var. Gaudi, Dali, Picasso, Miro.

Katalanlar fazla çalışmayı sevmiyorlar. Mesela saat 14.00-16.30 saatleri arasında büyük kurumsal firmalar ve kafeler dışında her yer kapanıyor. Sonra saat 19.00’a kadar biraz daha çalışıp bırakıyorlar. Bankalar ancak saat 14.00’e kadar çalışıyor. Öğleden sonra tamamen kapalılar. Buna rağmen çok gelişmiş bir bankacılık sistemleri var. Tiyatro biletleri bile bankalarda satılıyor.

Barselona’nın kaderi 1992 olimpiyatları ile tamamıyla değişmiş. Aslında bu olimpiyatların 1929 yılında yapılması bekleniyormuş. Hatta bunun için olimpiyat stadı bile yapılmış ancak 1992 yılında kullanılabilmiş. Olimpiyatlar sırasında Gaudi’nin eserleri dünyanın dikkatini çekmiş. Şehir bundan sonra modernleşmeye başlamış. Ondan önce düzgün otel bile yokmuş. Deniz o kadar kirliymiş ki, şimdi Kolomb anıtının bulunduğu bölgede denizin önünde kocaman bir duvar uzanıyormuş.

Barselona şehir planlaması açısından muhteşem bir kent. Kısa süre içinde düzenine alışabilirsiniz. Barri Gotic (Gotik Mahalle) dışında kalan bölgeler düzgün kareler şeklinde binalardan ve kareleri diyagonal olarak kesen iki geniş caddeden oluşuyor. Bu caddelerin amacı da şehrin uzak noktalarına gidiş-geliş sırasında ulaşımı kolaylaştırmak. Şehir içinde pek çok dükkânda, büfelerde ve turist bilgilendirme noktalarında farklı dillerde basılmış şehir haritaları satılıyor. 5,50 € vererek bunlardan alırsanız tüm şehri rahatlıkla gezebilirsiniz. Haritada önemli gezi noktaları metro ve otobüs durakları net bir şekilde işaretlenmiş.

Barcelona’nın huzurlu ve sakin atmosferi kendi ülkesinde mutluluğu bulamayan pek çok insanı çekmiş olacak ki inanılmaz derecede göçmen var. La Rambla dâhil hep çok önemli caddede dükkânlarda ve restoranlarda çalışan elemanların neredeyse tamamı Pakistan ve Hindistan’dan gelmişler. Güney Afrikalı siyahlar ise kaldırım kenarlarında işportacılık yapıyorlar.

İspanyollar da yemek içme kültürü bizden biraz farklı. Keyiflerine düşkün olduklarından kahvaltıyı geç yapıyorlar. Menü bizdeki kadar zengin değil. Donat, iki çeşit peynir, tadi ilginç bir reçel yada bal, meyvesuyu ve tabii kahve. Zaten gezdiğim ülkelerin hiç birinde bizdeki kadar geniş kahvaltı menüsü görmedim. Öğle yemeklerini saat 14.00’den sonra yiyorlar. Akşam yemeği de saat 20.00-21.00 arası başlıyor. Genellikle Tapas adındaki barlarda yemek yiyorlar. Deniz mahsüllerinden oluşan bolca mezeleri var. Karides, kalamar, sübye vb. Ayrıca Paella adını verdikleri safranla pişirilen ve isteğe göre tavuklu, sebzeli, balıklı, karidesli, kalamarlı pişirilebilen bir çeşit pilavları var. Balık haricinde deniz ürünlerini pek sevmediğimden, sebzeli paella tercih ettim. Ben sevdim tavsiye ederim. Ayrıca patatesi, domates ve bazı baharatlarla tavada pişirerek yaptıkları Patatas Bravas adında çok lezzetli bir yemekleri var. Ben patatesin her çeşidini çok sevdiğim için orada bulunduğum süre içinde favori yemeğim oldu:)

Barselona şehir merkezinde en belirgin noktalarda bisiklet durakları var. Bu kırmızı beyaz bisikletleri burada yaşayanlar belediyeye aylık belirli bir ücret ödeyerek kullanabiliyorlar. Şehrin herhangi bir noktasından binip istekleri noktaya geliyorlar ve oradaki durağa bırakıyorlar. Hem ulaşım hem spor için süper bir yöntem. Böylece şehir merkezinin trafiği de azalmış oluyor.

ULAŞIM;
Şehir içinde ulaşım için en rahat araç metro. Oldukça gelişmiş metro hatları var. Aktarma yaparak şehrin en uç noktalarına çok kısa sürede ulaşabilirsiniz. Otobüse göre daha kullanışlı. Çünkü otobüslerde turist olarak iniş istasyonunu karıştırma ihtimaliniz olabilir. Hem yerli halk, hem de turistler için çok avantajlı toplu bilet seçenekleri de mevcut. Benim otelim şehir içinde olduğundan ve gezeceğim güzergâhlarda merkeze yakın bölgelerde bulunduğundan T-10 bileti tercih ettim. Tek bilet fiyatı 1.40€ iken 10 kullanımlık T-10 bileti 7,95€ gibi uygun bir fiyata satın alabiliyorsunuz. Gün sınırlaması yok. Hem metroda hem otobüslerde kullanabiliyorsunuz. Ayrıca 45 dakika içinde ikinci kullanım ve aktarmalar bedava. T-10 haricinde 2,3 ve 4 günlük sınırsız kullanımlı muhtelif kartlar da var. Bir de Barcelona Card olarak geçen 2 ve 3 günlük sınırsız kullanımlı kartlar var ki bunlarla bazı müzelere ücretsiz girebiliyorsunuz, restoranlarda bazı alışveriş merkezlerinde indirim imkanı da var. Bu kartlar “turist information” bürolarından temin edilebiliyor. 2 günlük olanının fiyatı 27 €, 3 günlük kart ise 33€.

Metro duraklarındaki müzisyenlerden dinlediğiniz harika parçalarda yolculuğunuzu güzelleştirebilir. Öyle sıradan değil oldukça güzel müzikler dinliyorsunuz. Hemen hemen her durakta müzisyen noktaları var. Gitarlarını yada çaldıkları alet her ne ise onu hoparlöre bağlıyorlar. İsterseniz durup dinleyebilirsiniz.

Otobüslerde metrolar gibi oldukça geniş bir güzergâhta ulaşım sağlıyor. Etrafı seyrederek gitmek istiyorum derseniz otobüsler tercih edebilirsiniz. Ben çoğunlukla metroyu kullandım. Çok daha hızlıydı.

LA RAMBLA;

La Rambla Barcelona’nın İstiklal caddesi gibi bir cadde. Uzunluğu yaklaşık 2 Km. Katalunya Meydanı’ndan (Plaça de Catalunya) başlıyor, denize doğru uzanıyor ve Kolomb Anıtı’nda (Monument A Colom) sona eriyor.

O kadar renkli bir caddeki hangi tarafa bakacağınızı şaşırıyorsunuz. Sağlı sollu binaların giriş katları restoran, Tapas, cafe, kitapçılar ve lüks giyim mağazalarından oluşuyor. Ortada hediyelik eşya büfeleri arasında dolaşıyorsunuz.

Bu cadde üç bölüme ayrılmış. Birinci bölümde kuşlar ve küçük evcil hayvanlar satan dükkanlar var. İkinci kısımda rengârenk çiçek satıcıları, üçüncü bölümde ressamlar ve kılıktan kılığa giren insanlar var. Bunlarla küçük bir ücret karşılığı fotoğraf çektirebilirsiniz. Çok ilginç kostümlerle ilginç gösteriler yapıyorlar ya da hiç hareket etmeden heykel gibi duruyorlar.

Eğer vaktiniz varsa yan sokaklara girmeden, başından sonuna kadar La Rambla’da yürümenizi tavsiye ederim. O kadar hareketli ki 2 km yürüdüğünüzü anlamıyorsunuz.

La Rambla’nın bitiminde denizin kıyısında Kolomb Anıtı yükseliyor. Anıtın tepesinde denizi işaret eden bir Kolomb heykeli var. Rehberimiz Orhan’ın anlattığına göre neden o tarafı gösterdiğiyle ilgili ilginç rivayetler var. Birinci rivayete göre Kolomb doğduğu şehir olan Cenova’yı gösteriyormuş. İkinci rivayete göre heykelin takıldığı gün hava o kadar rüzgârlıymış ki istedikleri yöne yerleştirememişler:) Üçüncü ve en akla yatkın olanı ise denizci ve kaşif olan Kolomb’un geleceğin ve bereketin denizden geleceğini göstermek için okyanusu işaret ettiğiymiş.

Bu anıtın ortasındaki asansörle yukarıda heykelin tam altındaki platforma çıkabiliyorsunuz. Oldukça dar, asansörün etrafında oluşan boşluğu kullanan simit gibi korunaklı camlı bir alan. Ancak yukarıdan manzara muhteşem. La Rambla ve etrafındaki caddeler oldukça net olarak izlenebiliyor. Ücreti 3 €. Eğer çok sıra yoksa yukarı çıkmanızı tavsiye ederim. Oldukça etkileyici.

Kolomb Anıtının tepesinden Liman:

Kolomb Anıtından La Rambla Caddesi:

Kolomb anıtından çıktıktan sonra denize doğru ilerlediğinizde sizi Yeni Liman (Port Vell) karşılıyor. 1992’den önce pis olduğu için önüne çekilen sete inat deniz pırıl pırıl parlıyor. Yeni Limanın sağ tarafında okyanusa doğru uzanan bölgede Dünya Ticaret Merkezi binası , hemen arkasında ise teleferik kulesi var. Buradan Yahudi Tepesi’ne (Montjuic) teleferikle çıkabilirsiniz.

Yeni Liman üzerinde deniz doğru yapılan ilave bölgede Maremagnum adında büyük bir alışveriş merkezi ve hemen arkasında dünyanın ikinci büyük akvaryumu var. L’Aquarium’u rehberlerimiz çok methettiği için gittim. Giriş için 17,50 € ödedim. İstanbul’da bulunan Turkuazoo’ya da gitmiştim. Bazı ilginç balık türleri ve saydam deniz canlıları haricinde çok büyük farklılıklar yoktu. Hatta köpekbalıklarının ve vatozların üstünüzden yanınızdan geçtiği tünelin Turkuazoo’da daha uzun olduğunu söyleyebilirim. Eğer zamanınız kısıtlı ise hiç girmeyin.

Limanda alışveriş merkezi dışında oldukça hoş ve lüks cafe ve restoranlar sıralanmış. Ben L’Aquarium’dan çıktıktan sonra çok acıktığımdan onlardan birinde (Cafe Sweet) yemek yedim. Pakistanlı garson pek fazla İngilizce bilmediğinden yemeklerin içeriklerini pek anlamadım. Balık olduğunu tahmin ettiğim yemeği sipariş ettim. Yediğim en güzel ve beyaz etli balıktı. Ancak hesap geldiğinde dikkatli olmanız gerek. Hesap İspanyolca olduğundan nasıl olsa anlamazlar düşüncesiyle uyanık garsonlar yemediğiniz şeyleri ilave yapabiliyorlar. Benimkine yapmışlar. (Balık: 15,95 €)

LA BOQUERIA:

Burası La Rambla’nın Lucei metro durağının çaprazında bulunan bir pazar. Rengârenk ve günün her saati kıpır kıpır hareketli. Hem turistler hem de yerli halkın vazgeçilmez uğrak yeri olmuş La Boqueria.

İki bölümden oluşuyor. Ön taraf meyve, sebze, şeker pazarı ve arkası balık pazarı. Ön kısımda daha önce hiç görmediğim bir sürü meyve ve sebze ile karşılaştım. Kavun, kivi, ananas gibi meyveler hem bol hem ucuz. Ayrıca her tezgâhta turistler için hazırlanmış çatalıyla birlikte ambalajlanmış meyve salataları satılıyor. Çok lezzetliler. Ben bolca yedim. Akşam saatlerinde giderseniz 2 meyve salatasını 2 € ödeyerek alabilirsiniz.

Arka kısımda ise balık ve deniz ürünleri pazarı var. İşte oradan birkaç kare.

Ayrıca hayır yemek tezgahları da var. özellikle öğle saatlerinde hem hızlı hem ucuz olsun diyorsanız burayı da kullanabilirsiniz. Restoranlarda en az 10€ vereceğiniz paella'yı burada 3€'ya alabilirsiniz.

POBLE ESPANYOL;

Poble Espanyol 1992 olimpiyatları için oluşturulmuş bir köy. İspanya’nın çeşitli bölgelerinde bulunan önemli yapıları daha küçük ölçeklerde ama içine girilip gezilebilir boyutlarda yeniden inşa etmişler. Olimpiyatlardan sonra yıkmayı planlamışlar ancak bakmışlar ki çok iyi ziyaretçi çekiyor, yıkmaktan vazgeçmişler. Kapıya bir gişe koyup para basmaya başlamışlar. Giriş: 8,90 €. İçeri girince ekstra para verip kulaklık alarak tüm binaların hikâyelerini dinleyebilirsiniz.

Benim orada olduğum günlerde hava soğuk yağmurlu olduğundan çok fazla turist yoktu. Sakin sakin dolaştım tüm köyü. Binalar oldukça büyük bir alana inşa edilmiş. Dar sokaklardan ünlü katedrallerin, kiliselerin, eskitilmiş tarihi binaların arasından geçip meydanlara çıkıyorsunuz. Burada biraz soluklanıp bir şeyler içebileceğiniz cafe ve barlar var. Ayrıca bir Flamenko club vardı ama o saatte daha açılmamıştı. Binaların alt kısımları tamamen şık mağazalara dönüştürülmüş.

Ayrıca seramik, resim ve heykel galerilerine de rastlıyorsunuz. Hatta birinin altında cam atölyesi var. İsteseniz içeride çalışanları izleyebiliyorsunuz. Hatta yapımını izlediğiniz camdan kuğuları, atları ve boğaları satın alabilirsiniz.

Holaa dostlarım...

2010-11-22T11:39:00.000+02:00

Uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra dün sabah itibariyle Ankara'ya geldim. Dolu dolu bir seyahatti. Herşey çok güzeldi. Müzeler, Gaudi, Picasso, Dali ve diğerleri muhteşemdi. Anlatacak çok şey var. Nerden başlasam bilemiyorum. Birkaç gün içerisinde bol fotograflı ve anlatımlı Barselona kayıtlarıma başlayacağım.

Ama önce kendime gelmem lazım:)

Gidiyorumm...

2010-11-12T09:14:00.000+02:00

Uzun zamandır hayal ediyordum. Taaa üniversitede Gaudi'nin şaheserlerini gördüğümden beri.. Bu sefer bayram tatili de dokuz gün olunca karar verdim gitmeye.

Turumu ayarladım. Vizemi aldım. Giysilerimi hazırladım. Fotograf makinemin pillerini sarj ettim. Şu gezi kitaplarının cep boyunda olanlarından satın aldım. İnternetten "mutlaka gidin, gezin" önerilerini not ettim.

Hazırım...

Bayram da Barselona'ya gidiyorum.

Umarım hava güneşli olur ve gezim güzel geçer...

Şimdiden herkese MUTLU BAYRAMLAAAR...

Yeni Türkü, Başka Türlü Birşey

Resim: Buradan

2 haftada 3 kiloo...

2010-11-11T11:32:00.000+02:00

Sonunda diyetisyene başladımm. Uzun zamandır "Ben kendim yaparım canım ne gerek var diyetisyene!" diye kendimi avutuyordum. Ama biri beni dürtmezse olmayacak anladım.

Her ne kadar kilolarımı çok dert etmesem de artık sağlığımı tehdit etmeye başladı. Bende iki hafta önce diyetisyene başladım....

Veeee bugün itibariyle iki haftada 3 kilo vermiş bulunuyorum. Asıl önemli olan kaslardan değil yağlardan kilo vermiş olmam. Tabii yolum çook uzun. Yaşıma ve boyuma uygun olan kiloya ulaşmam için daha çok vermem gerek. Ama bu güzel bir başlangıç. Daha şimdiden içine giremediğim bir pantolonumun düğmeleri rahat kapanmaya başladı:)) Kotlarım bolalıyor..

Merak edenlere anlatayım. Aslında yaptıklarım basit ve hepimizin bildiği şeyler:

* Günde altı öğün ve düzenli yemek yiyorum. Ara öğünler çok önemli asla kaçırılmamalı.
* Her öğünden önce birer bardak su içiyorum ki bu günde 3 litreye yakın ediyor.
* Her öğün bir dilim ekmek yada galeta mutlaka yiyorum.
* Öğlen ızgara, haşlama et ve bol salata, akşam sebze yemeği ve bol salata...
* Vee tabii olmazsa olmaz spoor. Haftada en az 4 gün yürüyüş yapmak gerekiyor.

İşte bu kadar...

Şimdi hayalim, istediğim kiloya ulaşında eskiden giydiğim pantolonun tek bacağına girip "İşte böyleydim, Böyle oldum!" diye fotograf çektirmek:))

Resim: Buradan

Sular kesikti spor yapamadım hocam:)

2010-11-10T10:09:00.000+02:00

"Allahım yine sular kesikkkk...."
Her akşam eve gelince ilk baktığım şey çeşmeden suyun akıp akmadığı. Meğer ne kadar büyük bir nimetmiş bu...
Bir haftadır su sıkıntısı çekiyoruz. İki sene önce barajlar boş olduğu için suyun iki günde bir verildiği günlerde bile bu kadar çok kesilmemişti suyumuz. Sebebi Bilkent'in su borularının eskimiş olması.

İşin ilginç tarafı borularını değiştirmeye cumartesi başladılar. Tam herkesin evde olduğu günlerde... Yani haftasonu sular kesikti.. Depodaki suyun iki gün apartmana yetebilmesi için ara ara su aktı. O arada ne yapılabilir ki... Yemek yapılacak, banyoya girilecek, çamaşır yıkanacak, bulaşık makinesi çalıştırılacak... Bir seferinde marul yıkarken sular kesiliverdi. Yarısı yıkanmış yarısı çamurlu marullarla başbaşa kaldım.

Banyo yapabilmek başlı başına büyük bir olay. Yalnız soğuk su aktığından ve o da sıkıtlı olduğundan her damlayı dikkatlı kullanmak zorundayım malum. Kettle, su ılıştırmak için çamaşır leğeni , maşrafa yerine cezve yani tam takım giriyorum banyoya. İlkel şartlara geri döndüm evde... Her lavabonun başında bir şişe yada sürahi su bekliyor.

Hergün bir saat spor yapmam lazım diyetime yardımcı olarak ama mümkün değil. İki haftadır sabahları yaptığım yürüyüşün ardından, on dakikada duş alıp çıkmak şu anda büyük bir lüks ve hayal olduğundan yeni başladığım sporuma ara vermek zorunda kaldım. Perşembe günü diyetisyenimle randevum var. Kadına sular kesikti spor yapamadım desem ne der acaba?

Dört gözle borularımızın tamirini ve sularımızın yeniden akmasını bekliyorum. Böylece bende günlük hayatımın sabahları sıcak suyla duş almak, musluktan akan su ile meyve sebze yıkamak gibi küçük zevklerine geri döneceğim.

Resim : Deviantart

Sonbahar'da İstanbul...

2010-10-21T17:21:00.001+03:00

İşte geldim. Yine uzun zaman geçmiş yazmayalı. İstanbul'dan döneli iki hafta oldu ama dolu dolu ve o kadar çabuk geçti ki anlatmadan duramayacağım.

Ne çok özlemişim hem İstanbul'u hem Aygen'i...

Neler yaptık neler.. Önce çok sevimli bir Ege Restoranında, ege ezgileri eşliğinde bol peynir ve reçelli bir kahvaltı yaptık. Turkuazoo'da ki dev akvaryumda köpekbalıklarıyla 2 tur attık. Bilkent'ten arkadaşımız Kadriye'de bize katıldı. Üç eski arkadaş felekten bir gün çaldık. İstanbul'a gidip İkea'ya uğramadan durulur mu? Kalabalığa rağmen boş masa bulup başladık muhabbete. Kirli çıkılardaki bütün olaylar, er kişiler hatun kişiler döküldü ortaya...

Oradan doğru Taksim'e. Önce Ara Güler'in kafesinde süper keyifli bir akşam yemeği, ardından yağmur altında yürüyüş ve Zencefil'in huzurlu ve sakin ortamında içilen son çaylar...

Ertesi gün Rumeli Hisarı'nda ki kahvaltıda o kadar çok yeyince Bebek sahilinde uzun bir yürüyüşle ancak kendimize geldik. Şarkılar söyleye söyleye yaylana yaylana yürüdüğümüz yollardan gösteriye 45 dakika kaldığını farkedince yıldırım hızıyla geri döndük. TİM'de ben koltuğuma oturduktan 5 dakika sonra gösteri başladı. Gerçekten çok başarılıydı. Kesinlikle Ankara'dan İstanbul'a gidişime değdi. Danslar, showlar müzikler muhteşemdi. Üç saat çok çabuk geçti.

Gösteri sonrası birazda Cevahir'de vakit geçirdik. Hava serindi ama yinede terasta eski ve yeni arkadaşlarla kahve keyfi çok güzeldi. Sonrasında Ankara'ya yolculuk... Ve Bitti.

İstanbul bu seferde yağmuru benden esirgemedi. Ama neyseki akşamları yağdı. İyi ki gitmişim. Her dakikası çok güzeldi. Bir daha ki seferi iple çekiyorum:))

"Chicago" ya gidiyoruuuuum.

2010-09-27T17:48:00.000+03:00

Filmini çok beğenmiştim. Çıkar çıkmaz dvd'sini aldım. Canlı performansını da izlemeyi çok istemiştim. Hayallerim gerçek oldu. Uzun zamandır gazetelerde televizyonda reklamını görüyordum. Sonunda bugün biletimi aldım.

Haftaya pazar saat 15.00'de İstanbul Türker İnanoğlu Maslak Gösteri Merkesinde, ünlü "Chicago" müzikalini izlemeye gidiyorum.

Çok heyecanlıyım. Umarım söylendiği kadar güzeldir ve bir günlük İstanbul seyahatine değer...

Fırfırlardan küpeler...

2010-09-19T15:13:00.000+03:00

Annemin kirli çıkısını karıştırırken uzun yıllar önce Amerika seyahatimizde aldığımız fırfırlar geçti elime. Sanki burada yok. Ala ala fırfır almışız işte. Annem bize ve yiğenlerime diktiği kıyafetlerin eteklerine eklerim diye almıştı. Çeşit çeşit rengarenkler...

Dururmuyum hepsine el koydum tabii. Bende onları deri ile birleştirdim. Göbeklerine cam boncuklardan, metal aparatlardan çeşitli eklemeler yapıp süsledim.

Küpe aparatlarını da takınca tamam oldu. Şimdilik 4 çeşitler... Yenileri de yolda...

Kocaman yuvarlaklar ama çok hafif oldular...

Etsy'de dükkanıma koydum onları da, bekliyorum:))

Kulağınıza küpe olsun:)

2010-09-18T11:27:00.001+03:00

Her malzemeden yaptım. Seramikten onlarca çeşit yaptım, önlüğüme deri parçaları kullanarak yapıştırdım, hatta tuvalet kağıtlarından bile yaptım. Daha aklımda yüzlerce fikir var. Hepsinin ortak teması ev...

Bunlarda evli küpelerim.

Şimdilik 3 çeşidi var. Etsy için yapmıştım onları. Çok sevdiim ben. Dışı kumaş içi sünger, yumuşacık pofuduk evler... Dış duvarlar süet kumaş, çatılar deriden...

Görüntüsü sizi yanıltmasın çok hafifler...

Senna Design'la Etsy'deyim...

2010-09-16T13:34:00.001+03:00

Günlerce uğraştım didindim. Salonda masanın üstü tepeleme malzeme yığılıydı. Boncuklar, kumaşlar, teller, deri parçaları, deniz kabukları, düğmeler... Sonunda 80'e yakın küpe, kolye, bilezik ve yüzük yapmışım. Bir pazar hepsinin fotograflarını çektim. Etsy'de hesap açtım. Yine bir pazar Senna Design olarak satışa başladım. Önce ilk beş küpeni ekledim dükkanıma. Sonra birkaç tane daha... Şimdiye kadar tık yok. Daha siftah yapamadım:(

Yavaş yavaş ekliyorum yaptıklarımı. Bayram dönüşü bir mail geldi. Etsy'de Tootsytwo benim kirazlı küpelerimi Treasury'sine eklemiş. Belki küçük bir olay ama sevimdim iştee:))

Sanırım biraz reklam yapmam lazım. Sayfamı sık güncelleyip ürünlerimi hatırlatmalıyım.

Umutluyum. Bakalım neler olacak:))

Etsy'de buradayım.

Biri bana anlatsın...

2010-09-14T10:58:00.000+03:00

Eveet kabul ediyorum... Ben bu işi beceremiyoruuuum.

Blogumu açtım açalı "Hah işte bu!" dediğim bir sayfa tasarımım olamadı. Şablonlar filan bende işe yaramıyor. Evdeki bilgisayarımda beğendiğim tasarım işyerindeki bilgisayarda tam bir fiyasko olarak görünüyor. Bişeyleri yalnış yapıyorum.

Sıkıldım artık ve eski klasik şablonlardan birinde karar kıldım. Artık değiştirmeyeceğim:(

resim

O artık bir melek...

2010-09-14T10:10:00.000+03:00

Daha küçücük... Ama pek çok insandan daha çok acı çekmiş.

Zaman zaman annesinin blogundan takip ediyordum minik Nehir'i. Hep iyileşeceğini düşünmek istiyordum. Belki de onun yaşında bir çocuğa yakıştıramadığımdan bu ağır ve hain hastalığı...

Çok üzüldüm....

Allah rahmet eylesin. Allah anne babasına ve sevdiklerine sabır versin. Başka söylenecek söz yok artık...

Ailecek bayram tatili...

2010-09-13T17:36:00.000+03:00

Bu sene ilk defa Konya'dan uzakta ailecek bir bayram tatili yaptık. Her sene bayramda evimiz babamın öğrencilerinin, arkadaşlarının ve diğer akrabalarımızın akınına uğradığından, neredeyse birbirimizi göremezdik. Bu sene ilk defa babamı ikna edip pazartesi günü İzmir yollarına düştük.

Tatilimizin ilk iki günü aynı zamanda ramazanın son iki günü olduğundan günlerimiz oldukça haraketli geçti. İzmir'in sıcağında oruç tutmak hiç kolay değildi. Neyse ki yeğenlerimle beraber biraz deniz, biraz gölgede şezlong keyfi yapınca çabuk akşam oldu.

Bu sene yeğenlerinden üçü, altın kızlarım, Elif, Merve ve Şeyma ilk defa oruç tuttular. Onlara bayramdan sonra büyük hediyeler var. Bizim ailenin adeti, çocukların ilk tuttukları oruçlar aile büyükleri tarafından satın alınırlar. Amaç onları oruça özendirmek tabii. Ben ilk orucumu büyükbabama satmıştım. Şimdi ki hediyelere bakınca oldukça ucuza satmışım diye düşünüyorum:)

Annemle ablam, arife günü son akşam yemeğimize çok özendiler. Hatta bugünün şerefine babamın en sevdiği yemek kabak kızartması bile yapıldı. Annem biraz titiz olduğundan bizim evde asla ama asla kızartma YAPILMAZ. Çünkü annem bütün kızartma kokusunun perdelere ve evin içine sineceğini ve çıkmayacağının düşünür. Bu sebeple biz ancak dışarda kızartma yiyebiliriz. Yemeğin ne kadar özel olduğunu siz düşünün artık.

Arife iftar sofrasına kabak kızartması yapılırda bayram sabahı ekmek balığı yenmez mi... Çook severim çook.

Mevsimler yazdan sonbahara dönünce sahillerde boşaldı. Bayram tatili bile temmuzdaki kalabalığı yakalayamadı. Bizim için daha iyi oldu. Rahat rahat denizin keyfini çıkardık. Çocuklarla bolca eğlendik. Bende uzun zaman önce aldığım "Uçurtma Avcısı" nı okuyabildim nihayet. Çok hüzünlü ama müthiş akıcı ve sürükleyici bir kitaptı.

Bu çiçekler Seferhisar bölgesine has Kum zambakları. Her yaz sonu bembeyaz açarlardı. Uzun yıllardır düzensiz yapılaşma ve aşırı ilaçlama yüzünden göremiyordum onları. Halbuki çocukluğumda her köşe başında çıkarlardı karşıma. En olmayacak yerlerde kumun içinden bitiverirlerdi. Deste deste koparır evde vazolara kokardık. Muhteşem kokarlardı.

Şimdi nesli tükenme noktasına gelince Seferihisar belediyesi tarafından korumaya alınmışlar. Ağırlıklı olarak görüldükleri bölgeler telden çitlerle ayrılmış ki koparılmasın yada ezilmesinler. Aklımız son anlarda başımıza geliyor ama buna da şükür.

Güzel bir bayramdı. Çok huzurlu ve keyifli oldu. Seneye nasıl kandırsam babamları diye düşünmeye başladım şimdiden :D

Mutluuu Bayramlaaaaar...

2010-09-13T12:07:00.001+03:00

-Nefes almak bayramdır mesela; günün birinde soluksuz kalınca anlar insan...
-Görmenin nasıl bir bayram olduğunu karanlık öğretir; sevmeninkini yalnızlık...

-Bayramdır, elden ayaktan düşmemek, zihinden önce bedeni kaybetmemek, kurda kuşa yem olmayıp "Çok şükür bugünü de gördük" diyebilmek...

-Sevdiklerinle geçen her gün bayramdır.

-Küsken barışmak, ayrıyken kavuşmak, suskunken konuşmak bayramdır.

-Evde yalnızlığı noktalayan insan nefesi, akşam kapıda karşılayan yavuklu busesi, sevdalı bir elin tende gezmesi, nice adağın ardından çınlayan çocuk sesi bayramdır.

-Sonrasında gelen ilk diş bayramdır, ilk söz bayram, ilk adım, ilk yazı, ilk karne bayram...

-Güne gülümseyerek başlamak bayramdır.

-"İyi ki yanımdasın" bayram, "Her şeyi sana borçluyum" bayram, "Hiç pişman değilim" bayram...

-Evlatların mürüvvetini görebilmek, eve dolu bir torbayla gidebilmek, konu komşuyla yarenlik edebilmek, akşamları eskimeyen bir keyifle çay demleyebilmek bayramdır.

-Zamanı donduran eski fotoğraflara nedametsiz bakabilmek, altı çizilmiş eski kitapları aynı inançla okuyabilmek, yol arkadaşlarının yüzüne utanmadan bakabilmek bayramdır.

-Alnı açık yaşlanmak bayramdır; ulu bir çınar gibi ayakta ölebilmek bayram..

-Bunların kadrini bilirseniz, kıymet bilmeyi öğrenirseniz her gününüz bayram olur.

Meraklanmayın, öyledir diye size deli demezler.

-Deseler de böyle delilik, bayram artığı günlerdeki nankör akıllılıktan evladır.

Her gününüz bayram olsun!

Can Dündar

Resim: Devianart

Güzel bir haber:)

2010-08-05T10:26:00.001+03:00

Dün yazdığım postta Cunda'daki yıkılmak üzere olan Despot evinden bahsetmiştim. 1995 ve 2010 yıllarındaki fotograflarını ekleyip binanın şuanda ne kadar harap hale geldiğine ne kadar üzüldüğümü anlatmıştım. Ama biraz önce çok güzel bir haber aldım. Sevgili Çiğdem, bu binanın ihalesinin sonuçlandığını yakında restore edileceğini yazmış. Alt kat etnografya müzesi üst kat ise otel olacakmış.

Gerçekten çok çok sevindim. Umarım Cunda'nın ve Ayvalığın diğer güzel evleri ve binaları böyle bir uygulamalar ile güzelleştirilir. Tabii devlet kurumları kadar bizlere de iş düşüyor. Tarihi binaları ve çevreyi koruma bilincini herkese yaymamız gerekli.

Demek ki güzel şeyler de oluyormuş ülkemizde. Ne güzel:))

Çok teşekkürler Çiğdem. Umarım biran önce bitirirlerde. Bir daha ki sefere gittiğimde yeni fotograflar eklerim buraya...

Cunda Evleri... (Cunda 3)

2010-08-04T14:12:00.003+03:00

Cunda hakkında yazarken evler ile ilgili ayrı bir post hazırlamaya karar verdim. Hepsi o kadar güzel ve alımlılar ki. Belki hepsini ayrı ayrı incelemek gerekliydi. Ama şuanda yapılabileceğim tek şey bu.

Cunda evlerinden bahsetmeden önce kısaca adanın tarihinden bahsetmek gerekiyor sanırım. Cunda, Balkan savaşlarından önce çoğunlukla Rumların yaşadığı bir ada imiş. 1924 mübadelesinde burada yaşayan Rumlar Yunanistan'a, Girit ve Midilli'de yaşayan Türkler'de Cunda'ya gönderilmiş. Bu tarihten sonra adanın kaderi değişmiş. Nüfusu azalmış. Evlerin çoğu boşalmış. Zeytinlikler el değiştirmiş. Kiliseler terkedilmiş. Mübadele'den önce 10.000 olan ada nüfusu 2000-3000 kişiye düşmüş.

Netten adanın tarihini araştırırken Emre Büyükçerçi'nin "O" yılları anlattığı ve adada Giritten gelen mübadillerle sohbetlerinden yola çıkarak yazdığı makalesi çıktı karşıma. Okumak isteyenler için buraya bir link koydum.

Emre beyin yazısını görünce aklına yıllar önce okuduğum Kemal Yalçın'ın "Emanet Çeyiz" kitabı geldi. Çoğu zaman gözlerimde yaşlarla okumuştum kitabı. Kemal Yalçın mübadeleyi hem Türkler hem Rum'ların öyküleriyle anlatmıştı. Her iki taraf içinde çok acılı olmuş bu süreç. Doğup büyüdükleri toprakları, atalarının aile büyüklerinin mezarlarını, komşularını, bütün mallarını orada bırakıp tamamen yabancı topraklara yollanmışlar. Aslında ana vatan olan bu topraklar hiç sevgiyle kucaklamamış onları. Buraya gelen Türkler doğru dürüst Türkçe konuşamadıkları için dışlanmışlar. O yıllarda Türkiye'nin durumu da çok iyi olmadığından, onlara vaad edilen evler zeytinlikler verilmemiş. Kimi zaman yokluktan kimi zaman yolsuzluklardan çekmişler. Ada halkı yoksul kalmış ki hala öyleler.

Cunda'daki evler de bu olumsuzluklardan nasibini almış. Çoğu ev mübadillerin torunları tarafından kullanılıyor ama kötü durumda. Restore edilen çok az ev var maalesef. Kiliselerin durumları daha da kötü. Cunda yakında Alaçatı olur diyorlar. Cunda'ın tarihi binaları bence Alaçatı'dan çok daha işçilikli ve güzel. Yenilenmeyi ve restoasyonu Alaçatı'dan çok daha fazla hakediyorlar.

En önemlisi de çok geç kalınmış. Artık zaman yok. Biran önce buradaki tarihi binaların ve evlerin yetkililerce görülmesi gerekli. Belki birkaç yıl sonra o binalardan pek çoğu ayakta olmayacak. Hemen harekete geçilmeli... Resimleri görünce neden bu kadar üzüldüğümü daha iyi anlayacaksınız:

Hadi başlayalım o zaman...

Burası Despot evi olarak biliniyor. İnternetten aldığım bilgilere göre "Bu bina Despot adında bir Rum tarafından Yunanistan’ın devlet olduğu gün toplanan bağışlar ile yaptırılmış. Bu heybetli yapının sahibi 1877 yılında binaya yapılan bir baskın da hayatını kaybetmiş. Daha sonra Osmanlı Devleti binayı satın alarak Hükümet binası olarak kullanmış. Mübadeleden sonra bir süre yetimhane olarak kullanılmış. Şu an maalesef yıkılmak üzere. Netten buranın 1995 yılına ait resimlerini buldum. Geçirdiği değişim inanılmaz. Bir on yıl daha dayanabileceğini sanmıyorum.

Cunda da sokaklar genellikle dar ve arnavut kaldırımı döşeli. Evler bitişik nizam inşa edilmiş. Bahçeler genellikle binanın arka tarafında. Ön cephede yalnız kapı ve pencere açıklıkları görünüyor. Evler genellikle yöresel sarımsak taşından yapılmış.

2 yada en fazla üç katlı binalarda alt kat pencereleri küçük. Üst katta bulunan pencereler dar ve uzun inşa edilmiş.

Evlerin kapıları sade yapı içinde en gösterişli elemanlar. Geniş yüksek ve merdivenle çıkılan kapıların süslü kolon başlıklı yuvarlak kemerli alınlıklarında binanın yapıldığı yıla ait bilgiler bulunuyor. Kapı tokmakları da en az kolon başlıkları kadar önemli detaylar. Dökme demirden yapılan bu aksesuarlar kapıları tamamlayan çok önemli elemanlar.

Evlerin ikinci katlarında manzaraya hakim cumbalar ve bazılarında küçük balkonlar bulunuyor. Balkonları ve cumbaları alttan desteklemek için kullanılan eli böğründeler en az kolon ve alınlıklar kadar süslü. Dekoratif formlar kadar insan formlarına da rastlayabiliyoruz.

Pencerelerde en az kapılar kadar süslü Cunda evlerinde. Alt kat pencerelerinin önlerinde sardunyalıklar olarak adlandırılan ferforje çıkmalar var. Üst katta ise bu çiçeklik yerine rengarenk kepenkler konulmuş.

Bu evin büyük bölümü yıkılmış. Çatı ve ikinci kat tamamen çökmüş. Ancak cumbanın eli böğründeleri sağlam. Oradaki işçiliği görünce insan bu evin sağlam ve kullanılıyorken ne kadar muhteşem göründüğünü düşünmeden edemiyor. Kapı kenarlarındaki oymalar, pencere kenarları, yüksek merdivenli ve geniş giriş kapısıyla tam karakteristik bir ada evi. Kim bilir buarada ne mutlu dakikalar yaşandı. Kimler evlendi. Kaç çocuk dünyaya geldi. Ne kadar büyük davetler verildi. Bunlaru düşünürken kendimi kapının önünde buldum.

Birazda Ayvalık evlerinden kapılar;

Gönül isterdi ki bu mağrur ama yorgun evlerin hepsi aslına uygun olarak restore edilsin. İnsan bu evler Avrupa'da bir şehirde olsaydı ne halde olurlardı diye düşünmeden edemiyor. Umarım bu fotograflar birilerinin dikkatini çeker. Birilerinin de benim gibi içi sızlar. Bu binaların hepsi bizim tarihimizin önemli birer parçası. İçinde daha önce kim yaşamız olursa olsun hepsi birer Türk evidir. Onları yapanlar çoktan toprak olmuşlar ama onların yadigarlarını yaşatmak bizim elimizde...

Bu resimleri kullanak isteyen arkadaşlar;

Hepsini kullanabilirsiniz. Yalnız emeğime saygı göstermek için bu posta alıntı yapmanızı rica ediyorum.

Kedi adası Cunda...(Cunda 2)

2010-08-03T15:43:00.002+03:00

Cunda'nın diğer adı kedi adası olabilirmiş. Ama bu sokak ve balkon bence biraz istisna. Resimdeki kedileri sayabilmek için resmi tıklayıp büyütün. Ben 15 kedi saydım. Ya siz? Daha resim karesine girmeyen kediler olduğunu söylesem inanır mısınız?

Cunda'da o kadar çok kedi var ki. Her yerdeler. Yemek yerken masaların arasında dolaşıyorlar. Hatta balık yerken masanın kenarında oturup sabırla size bakıp balık istiyorlar. Miyavlamıyorlar, yalnızca gözlerini ayırmadan bakıyorlar. Bir süre sonra yemeğinizi onlarla paylaşmaya mecbur kalıyorsunuz. Yolda yürürken bir kedinin kuyruğuna basmamak için dikkatli olmak gerekli. Gündüz şezlongların altının gölgeliğinde uyumayı seviyorlar. Şezlongdan kalkarken dikkat edin. Bir kedinin kafasına basabilirsiniz. Özellikle ara sokaklarda kapı önlerinde çöp kutularının yakınlarında ikili-üçerli gruplar halinde geziyorlar. Onlar insanlara, Cunda halkıda kedilere çok alışmış.

Gezdim Gördüm Yazdım 8: Cunda (Alibey Adası)

2010-08-02T19:10:00.003+03:00

Bu seneki tatili ablamla beraber Ayvalık Cunda'da yapmaya karar verdik. Daha önce hiç o bölgeye gitmemişiz. Ablam sakin ve huzurlu bir tatil, bense yüksek tavanlı, kemerli kapılarıyla Cunda evlerini görme hevesindeyim.

Maceralı geçen bir Ulusoy yolculuğu sonucunda Ayvalığa nihayet cumartesi sabah ulaştık. Otobüste o kadar üşüdükden sonra sıcak nemi az, Ege havası çok iyi geldi. Isındıkça sinirlerimizde yatıştı. Ayvalık otogarının önünden çok sık geçen Alibey taksi dolmuşlarına bindik. 2 dakika sonra Türkiye'nin ilk boğaz köprüsünden geçiyorduk. Otelimiz Cunda adasında merkeze 300 metre uzaklıkta deniz kıyısında Ezer Butik Otel. Odamız üçüncü katta denize nazır, küçük sevimli bir oda. Otel tamamen dolu ama biz bir ay önceden parayı ödediğimizden en güzel oda bizim.

Otelin önü deniz. Karşıda Ayvalık ve küçüklü büyüklü adalar. Kumsal olmasa da bolca şezlong var. İlk gün öğlen sahildeki şezlonglara yayıldığımızda bende ilk kitabım Ahmet Şerif İzgören'in "40'ının da Kulpu Kırık 40 Türk"e başlıyorum. Burası da Kekova Simena gibi çok sakin ve huzurlu bir tatil bölgesi. Bulunduğumuz yer bir koy olduğundan dalga yok denecek kadar az. Ancak uzaktan gecen teknelerin dalgası kıyıya vuruyor. Beş gün boyunca gezi teknelerinden gelen müzik sesi dışında neredeyse hiç ses duymuyoruz. Arada denizde oynayan çocuk cıvıltıları ve martı sesleri birbirine karışıyor.

Akşamüstü Cunda merkeze yürüyoruz. Bizi ilk olarak Türk'lerin adaya ilk ayak bastıkları yere yapılan bir anıt karşılıyor. Arkasındaki yıkılmak üzere olan eski binanın yetimhane olduğunuz söyleyenler var ama net bir bilgi yok.

Cunda merkezinin sahil tarafında balık restoranları,dondurmacılar, lokmacılar, diğer tarafında ise, yine restorana dönüştürülmüş eski Rum evleri sıralanmış. Yürüyüş yolu üzerinde adım başı buzlu badem satıcılarına rastlıyoruz.

Restoranların hepsinin girişinde onlarca çeşit mezenin ve balıkların sergilendiği camlı dolaplar var. Cunda tam bir zeytinyağlı cenneti. Adını ilk kez duyduğum denizden çıkarılarak zeytinyağlı pişirilen otların tadına doyamıyor insan. Yanında çeşit çeşit lezzetli balıklarla tadından yenmez oluyor. Buraya özgü Papalina adında sardalya'nın yavrusu bir balık türü varmış. Ancak Papalina'nın av yasağının kalkmasına daha bir hafta olduğundan ve restoranlardakiler buzhanelerde depolanan eski balıklar olduğundan papalinayı tadamadık. Ancak bizim yediğimiz çupra ve tekirler de muhteşem.

Ada'da yemek saati akşam 20.00 civarında başlıyor. Güneş yavaş yavaş çekilip hava biraz serinleyince çarşı da insanlarla dolmuyor Cunda'da. Yemeğini yiyenler soluğu çarşı da alıyorlar. Herşey o kadar rengarenk ve cıvıl cıvıl ki. Yeni seramik çalışmalarım için bolca ilhamım var artık. İhtiyacımız olmasa da almadan duramıyoruz. Yeni bir yere gittiğim zaman mutlaka aldığım iki şey var. Magnet ve Kupa. Kedili ve kayıklı bir magnet ve Cunda manzaralı bir kupa beğeniyorum. İkisinden de Cunda da o kadar bol çeşit var ki seçmekte zorlanıyoruz. Güneş battığı halde hava hala çok sıcak ama rüzgar biraz rahatlatıyor.

Gece saatleri yaklaşırken Cunda merkez daha da hareketleniyor. Bu sefer dondurmacıların ve meşhur lokma imparatorunun önünde uzun kuyruklar oluşmaya başlıyor. Aklınıza gelebilecek her türlü meyveden yapılan dondurmaların tadına bakıyoruz. Hergün farklı kombinasyonlar deniyoruz. Birgün sakızlı-limonlu-karadutlu, diğer gün sakızlı-kakaolu-zeytinli... Ben özellikle sakızlı ve zeytinli dondurmaya bayılıyorum.

İkinci gün akşam üzeri ablamı çarşıya bıraktıktan sonra Cunda'nın meşhur Neo Klasik evlerini görmek için ara sokakları dolaşmaya başlıyorum. Hepsi o kadar muhteşem görünüyor ki çekebildiğim kadar fotograflarını çekiyorum. Bir sokaktan diğerine, her geçişte daha da hayran oluyorum bu adaya. Hem çok sade hemde çok süslü pencereler, merdivenli, yüksek ve kemerli kapılar, pencerelere tünemiş kediler. Tüm evler aynı dili konuşuyor sanki.

Ara sokaklarda gezerken birden karşıma bir kilise çıkıyor. Önceden hazırladığım gezilecek yerler çıktılarımdaki resimlerden buranın Takriyarhis Kilisesi olduğunu anlıyorum.1873 yılında yapılmış olan kilise, Türklerin adayı işgalinden sonra bir süre camii olarak kullanılmış. Bu dönemde maalesef duvalarlarda bulunan pek çok ikona yerinden sökülmüş. 2003 yılındaki büyük fırtınadan sonra ziyaretçilere kapatılmış. Kilisenin bir duvarında tavandan başlayıp zemine kadar ilerleyen büyük bir çatlak göze çarpıyor. Eğer restorasyon yapılmaz ise kilise birkaç yıl içinde yada hafif bir depremde yıkılabilir.

Takriyarhis Kilisesini kedileriyle baş başa bırakıp sokaklarda dolaşmaya devam ediyorum. Bir ara evlerin arasında biraz daha yüksekte bir rüzgar değirmeni çarpıyor gözüme. Onu bulmak için yine ara sokaklarda yıkılmış ve yıkılmak üzere olan eski evlerin önünden yokuşlu yolları tırmanmaya başlıyorum. Birden önüme üç duvarı kalmış Agi Triyada kilisesi çıkıyor. Adanın ilk kilisesi olan bu bina da maalesef diğerleri gibi perişan halde. Elimdeki kaynaklar 1858 yılında inşa edilen yapının 1928 yılına yani mübalede yılllarına kadar ibadete açık olduğunu söylüyor. Kilisenin sağ tarafından muhteşem bir deniz manzarası var. Şimdi bu kadar güzel ise geçmişte bu kilise henüz kullanılıyorken pencerelerinden manzarının ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum.

Agia Triyada'nın biraz yukarısında aradığım rüzgar değirmemine ulaşıyorum. Aşıklar Tepesi olarak adlandırılan bölgede Agios Yannis kilisesi yıllar önce kaderine terkedilmiş. Zaman içinde çatısı tamamen çökmüş ve eskiden var olan çan kulesi yıkılmış. Ancak burası 2006 yılında Rahmi Koç tarafından restore edilip bir kütüphaneye dönüştürmüş. İçinde şimdi bir cafe de bulunuyormuş.

Tatilimizin ücüncü gününde otel sahibimizin tavsiyesi üzerine tekne turuna çıkmaya karar veriyoruz. Cunda'da olmazsa olmazlardan biri de tekne turlarıymış. Her zevke göre turlar var burada. İsterseniz şıkır şıkır göbek havaları çalıp, dans ederek bronzlaşabileceğiniz büyük teknelere binersiniz, isterseniz daha sessiz küçük tekneleri tercih edersiniz. Biz ablamla "huzurlu, sessiz tatil" sloganıyla yola çıktığımızdan küçük olanları seçiyoruz. Bir gün önceden arayıp rezervasyon yaptırdığımız teknemiz, Ayvalık'tan hareket edip bizi Cunda limanından alıyor. Cunda çevresindeki küçüklü büyüklü pek çok adanın yakınından geçip nihayet Melisa adası kıyısında demirliyoruz.

Burası hayatımda gördüğüm en berrak denize sahip. Teknenin ikinci katından bile 2 metre derinliğindeki çakıl taşları deniz kestaneleri ve balıklar rahatlıkla seçilebiliyor. Yosun yok. Karanlık deniz bitkileri yok. Yalnızca kum ve çakıllar var.

Akvaryum gibi tertemiz masmavi sularda yüzüyoruz. Su temiz olduğu kadar soğuk. Tam anlamıyla çivi gibi... Yarım saat deniz keyfinden sonra yemek servisi başlıyor. Yemek doyana kadar çıtır çıtır kızarmış balık, bol naneli zeytinyağlı salata ve karpuzdan oluşuyor. Melisa adası sakini martılar, başta biraz çekingen olsalarda, balıklarımızı onlarla paylaşınca hemen bize alışıyorlar.

Tekne Cunda'nın çevresinde bir tur atıp iki noktada daha yüzme molası veriyor. Hava sıcak ama deniz serin. Tekne harekete geçtiğinde küfür küfür rüzgar esiyor. Manzara adalar, martılar ve denizden ibaret. Bu huzurlu sessizliği zaman zaman karşılaştığımız diğer tur tekneleri bozuyor. Aynı noktalarda durmasak da sonuçta güzergah aynı. Bazılarında animatörler dans yarışmaları düzenliyorlar. Hemen hemen hepsinden aynı ses yükseliyor. "EEEVLİ, MUTLU, ÇOCUKLUUUUUU..."

Öğlen saat 12'de başlayan turumuz saat 6 civarında yine Cunda limanında sona eriyor.

Beş gün boyunca deniz, güneş sefası sırasında bolca kitap okuyorum. Ablam kızıyor bana. Bırak kitabı etrafı seyret diyor ama benim sahilde en çok sevdiğim şey kitap okumak. Bunu anlatamıyorum ablama. Şerif Hoca'nın kitabından sonra Akşam Güneşi'ni okuyorum. Yanıma aldığım iki kitap beklediğimden daha erken bitince Cunda çarşısından Ejderha Dövmeli Kız'ı ve Görünmeyen'i alıyorum.

5. gün sabah son kahvaltı ve deniz sefasının ardından Cundanın sakin sokaklarını evlerini, şirin dükkanlarını, kedilerini, yemeklerini ve dondurmalarını bırakıp tatilimizin ikinci durağı İzmir-Seferihisar'a doğru yol çıkıyoruz.

Bir daha ULUSOY mu asla!!!!!!

2010-07-23T15:55:00.000+03:00

Bu seneki tatil durağımız Ayvalık için biletleri 2 hafta önceden Ulusoy'dan aldım. Aslında önce Varan'ı aradım ama yer kalmamıştı. Son zamanlarda kiminle konuşsam Ulusoy'da şikayet ediyordu. Bende daha önceki vukuatlarından dolayı kızgındım. İstanbul için yaptırdığım rezervasyonu bana haber vermeden ve bitiş tarihinden önce kaldırıp başkasına rezerve etmişler. Böyle şey olur mu diyince kız "Arka sıralarda yer var. Siz de oraya oturuverin" dedi. Tepem attı. İstanbul'u müşteri hizmetlerini aradım. Şikayet ettim. Rezervazyonumu düzelttiler.

Ama bu sefer durum daha ciddiydi. Hayatımın en kötü otobüs yolculuğunu yaptım.

Öncelikle perona gelen otobüs batan Boss'un eksimiş, koltukları yıpranmış, rahatsız ve çakıt Setra'larından biriydi. Daha otobüse biner binmez bir yolcu şikayet etmeye başladı. Ona otobüste kablusuz internet olduğunu söylemişler ama yoktu. Yola çıktık. Muavin (yada host ne deniyorsa) servise başladı. Elleri o kadar kirliydi ki bana verdiği bardakta parmak izleri gayet net seçilebiliyordu. Tatile gidiyorum ya hiç bişeyi kafama takmamaya niyetliyim. Üstünde durmadım. Çocuğun parmaklamadığı kısımlarda çayımı içtim.

İki-üç saat sonra ilk moladan sonra klima çalışmaya başladı. Otobüsün içi gittikçe soğudu. Önce bir iki defa muavin çocukla şoföre klimayı kısması için haber gönderdik. Hiç bir değişiklik olmadı. Birkaç defa daha haber gönderdik. Şoför yine takmadı. Otobüsün tek battaniyesini en uyanık yolcu kaptı. Üç saat kadar sonra insanlar öksürmeye ve titremeye başlayınca iş zıvanadan çıktı. Gecenin bi körü bütün otobüs ayaklandık. Yolcular bağırıp çağırmaya başlayınca şoför bey bi zahmet otobüsü durdurdu. İnip klimayı kapatmaya çalıştı. Öğrendik ki klima bozukmuş. Koskoca ULUSOY böyle otobüsü servise çıkarabiliyor. Şöfor bey işine gelmediğinden "Yeni araba isteyin" sözlerimize hiç kulak asmadı. Öksüre tıksıra Ayvalık'a vardık.

Oraya varır varmaz ilk işim müşteri hattını aramak oldu. Ama ulaşabilene aşk olsun. İnat ettim. Hergün aradım. En sonunda 4 gün sonra biri telefonumu açtı. Durumu anlattım. Son derece ilgisizce dinledi. "Biz sizi gün içinde ararız" dedi ve kapattı. Yaklaşık bir hafta oldu. Daha arayan soran yok. Şikayetvar.com'a bir yazı gönderdim. Oraya da cevap vermediler. Böyle büyük bir firmanın bu kadar ilgisiz olmasına inanamıyorum. Güven çok zor kazanılır ama çok kolay kaybedilir. Böyle markalar için güven çok önemlidir. Kendilerini vazgeçilmez zannediyorlar ama bu son bir daha asla Ulusoy ile seyahat etmeyeceğim.

Ulusoy için İbrahim YK'dan "Allah belanı versin" adlı şarkıyı eklemek istedim ama bilgisayarım parçayı indirmeyi reddetti. Siz eklemişim varsayın:)

CD'im nerdeeee?

2010-07-23T13:04:00.001+03:00

Tatile gitmeden birkaç gün önce Sertap Erener'in cd'sini almıştım. Lise yıllarımdan beri çok severek dinlerim kendisini. Yeni albüm de gerçekten çok güzel olmuş. Tatile gidince tadı damağımda kalmıştı. Döner dönmez işe gidiş geliş yolunda arabada tekrar dinlemeye başladım. Dün sabah işyerinde dinlemek için cd'yi arabadan çıkardım ve elime aldım.

Dün işler çok yoğundu. Ancak akşam çıkarken cd aklıma geldi. Arabadan geri döndüm. Odamın altını üstüne getirdim. Ama yok. Bulamıyorum. Arıyorum tarıyorum yook. Kafama takıldı bir kere, bulmam lazım. Olmayacak yerleri dolap arkalarını, masanın kullanılmayan çekmecelerini araştırdım. Yook.

Sabah şirkete geldiğim saniyeden itibaren düşünmeye başladım. "Arabadan indim." "Elimdekileri broşürleri çöpe attımm." Birden gözlerim açıldı. Acaba cd'im de mi çöpü boyladı? Öyleyse çok kötü. Çünkü o çöp varilleri akşama kadar kırk kere dolar, kağıt toplayıcıları ve kablo toplayıcıları tarafından defalarca didiklenir.
Varillerin biri ağzına kadar doluydu. Moralim bozuldu. Ama diğeri boştu. İçine doğru eğilince en altta Sertap'la göz göze geldik. Yarım saattir aradığım albümüm orada çöpün içinde sağlam ve temiz halde duruyordu. Üzerinde küçük bir kutu vardı. Ama ne cd'de ne de kutusunda herhangi bir hasar yoktu. Biraz uğraşarak onu çöpten çıkardım. Alkollu mendillerle, kolonyalarla temizledim.

Çook sevindiim. Şimdi yine onu dinliyorum. Favorim Koparılan Çiçekler'in yavaş versiyonu...

Eh bi şarkı da Sertap Erener'den gelsin o zaman:) Bu albümden değil ama eski ve güzel bi şarkı.

Günahın Boynuma

BEEEN GELDİİİİM

2010-07-23T10:25:00.000+03:00

Ne kadar uzun zaman olmuş. Neredeyse 1,5 aydır hiç yazı yazmamışım. Boş durmum sanmayın sakın. Gece yarılarına kadar etsy'de açacağım sayfam için çalıştım. Deri, kumaş, boncuk, tel, cam... Evde ne var ne yok uzun zamandır dolaplarda duran, belki bişeyler yaparım diye alıp biriktirdiğim herşeyi çıkardım. Suluhan'a gidip malzemelerime takviyeler yaptım. Salonda masanın üstü tam bir keşmekeş. Akşam işten gelince alelacele yemeğimi yiyorum. Oturuyorum masanın başına. Gece 1-2'ye doğru ancak kalkıyorum. Bence güzel şeyler çıktı ortaya.

Sonra ablam geldi. Beraber tatile gittik 5 gün Ayvalık-Cunda'da sonra 5 gün İzmir-Seferihisar'da geçirdik. Çok keyifli bir geziydi. Bol bol yüzdük, Cunda sokaklarını gezdik, güneşlendik ve tabii kitap okuduk. Şimdi artık Ankara'dayım. İşimin başına döndüm:( Tatil modundan çıkamadığımdan biraz durgunum.

Şimdi anlatmaya başlıyoruuum:))

Mis gibi bir tatil şarkısı;

Fatima Spar und die Freedom Fries, Bosa Noga

Konsersiz turne...

2010-06-11T14:58:00.000+03:00

Geçen hafta Botaş ekibi ile birlikte Adana Ceyhan ve Hatay Dörtyol'da ki Botaş tesislerinde konser vermek için Adana'ya gittik. Cuma sabahı kurumun tahsis ettiği otobüsle yola çıktık. 10. dakikadan itibaren, arka koltuklara yerleşen grubun haşarı üyeleri hareketlenmeye başladı. Darbuka ve ud kılıflarından çıktı. Eller hareketlendi. Bende bir gün önce D&R internet sitesinden sipariş ettiğim Jean Christophe Grange'ın Ölü Ruhlar Ormanı'nı çıkardım. Herkes ilk başta bana deli gözüyle baktı ama sonra bu gürültüde hala kitap okuyabildiğim için beni tekrik ettiler. 2 saat sonra otobüsün arka sıraları tamamen ayaktaydı.

Şarkılar türküler arasında bir ara halay da çekildi. Otobüste ne kadar halay çekilebilirse o kadar tabii ki. Bol molalı, sazlı sözlü eğlene eğlene Tuz Gölü'nden geçtik. Kitapta katil 2. cinayetini işledikten ve arkadakiler halayını bitirdikten sonra Aksaray'ın ilerisinde Sus-ka Restoran'da mola verdik. Yediğim en güzel ızgara et buradaydı.

Tuz gölü

Yemek molamızın ardından ancak 1 saat gitmiştik ki kötü bir haber aldık. Bizim önümüzde bizden bir saat önce yola çıkan 3 arabalık bir ekip daha vardı. Arabanın birinde kurumun daire başkanlarından biri ailesiyle beraber Adana'ya gidiyordu. İşte bu araba yolda aniden önüne çıkan bir teneke parçasından kurtulmaya çalışırken şarampole yuvarlanmış. Aşırı hızlı araç 8 takla attıktan sonra engebeli arazideki tepelerden birine çarpıp durabilmiş. Arkadan gelen araç kazayı görmese çok zor fark edilebilecek bir noktada kalmış. Hemen bize de haber verdiler. 15 dakika sonra kaza mahalindeydik. Çok şükür ki ölen yoktu ancak 20 yaşındaki genç kız ve 12 yaşındaki oğlanın durumları kötüydü. Anne ve baba şoktaydı. Araba tanınmayacak hale gelmişti. Polis ekipleri ve ambulanslar gelmişti. Bizimkilerinde yardımıyla yaralılar ambülanslara taşındı. Arabanın içinde sağlam kalan ve etrafa saçılan değerli eşyalar toplandı. Yaralıları acil hastanelere gönderdikten sonra bizde otobüsümüzle Ceyhan'da kalacağımız Botaş tesislerine doğru yola çıktık. Birkaç saat önceki halimizden eser kalmamıştı. Hepimiz gördüklerimizin şokuyla sus pus olmuştuk. Bütün yol boyu yaralılarla beraber giden arkadaşlarımıza ulaşmaya, onlardan haber almaya çalıştık.
Akşam misafirhanedeki odalarımıza yerleşip yemeğe indiğimizde konserin iptal olduğunu öğrendik. Böyle bir kazanın ardından insanlar hastanede canıyla uğraşırken bizim konser vermemiz olmazdı. Çok şükür ki yaralıların sonuçları iyi geldi. Düşündüğümüz kadar kötü değillerdi. Ama bir süre daha hastanede kalmaları gerekecekti.

Konser iptal edilse de otobüsler odalar ayarlandığı için ancak pazar günü yola çıkabilecektik. Bizde bulunduğumuz yerin keyfini çıkarmaya başladık. Botaş'ın Adana Ceyhan tesisleri, Bakü-Tiflis-Ceyhan boru hattının hemen yanında denizin kenasında ormanlık bir alanın içinde kurulmuş. Sabah Leyla'yla ilk işimiz deniz kıyısına inmek oldu. Misafirhaneden sahile 100e yakın basamak inerek ulaşabildik.

Yazın sezonda kamp olarakta kullanılan tesislerde oldukça geniş bir sahil, şemsiyeleri, sezlongları ve sahil restoranıyla herşey vardı. Sabah deniz çok sakin ve dalgasız olması rağmen kahvaltıdan sonra rüzgarla beraber dalgalanmaya başladı. Yine de hava çok güzeldi. Biraz deniz molasından sonra şezlonglara yayılıp dinlendik. Bende tüm gün kitabıma devam ettim.

Aralarda yürüyüş yaptım, kıyıdan bol bol deniz kabuğu topladım. O kadar çoklardı ki, sanki taştan çok kabuk vardı. Akşama ben rüzgardan, kitaptaki kadın yargıç Korowa yakın arkadaşının ölümünden perişan olarak odalarımıza döndük. Akşam yemeğini bütün ekip beraber yedik.

Ertesi gün Ankara'ya dönüş yolunda Hayat suyun kaynağına, dağların arasında bulunan Şeker Pınarı'na uğradık. Çağıldayan suyun serinliği bize kadar geliyordu. Kaynağın aktığı dere üzerine yapılmış çay bahçesinde birer çay içtik. Yolumuza yine şarkılarla devam ettik. Gelişimize göre daha sakindik. Birkaç moladan sonra saat 8'de Ankara'ya vardığımızda yağmur yeni durmuş, kitapta yargıç Korowa Nikaragua'ya doğru yola düşmüştü.

Ankara'da yağmur, sular seller gibi akarken biz Adana'da deniz kıyısında bir günlük tatil yaptık. Turnemiz konsersiz ama eğlenceli oldu. Seneye "konserli"sini yapacağımızı düşünerek ayıldık.

Hayat bu işte...

2010-06-02T08:51:00.000+03:00

Ben söylemiştim... Şehr-i Hüzün albümünü ilk dinlediğim zamandı. Keşke bu sene eurovisiona maNga katılsa demiştim. Hatta onlar katılsa kesin ilk üçe girerler demiştim. O zamanlar Emre Aydın'ın adı vardı daha. maNga'dan bahseden yoktu. Ama maNga Avrupa'dan ödülle gelince temsilcimiz belli oldu. Bir müzisyen "eurovision değil komşuvisiondur" demiş. Kesinlikle katılıyorum. Ancak gerçekten iyi şarkılar komşu puanlarını aşabiliyor galiba. maNga'yı tebrik ediyor ve albümden sevdiğin bir şarkılarını ekliyorum....

Kız odasına seramik saat...

2010-05-26T16:32:00.000+03:00

Yeğenlerimin odasına seramik saat yapmak vardı uzun zamandır aklımda. Sonuda bitti. Fırınlandı... Odalarının renklerine uygun boyandı... Verniklendi... Şimdi Ulus'a gidip uygun bir saat göbeği alacağım. Ve hediyem kızlara verilmeye hazır olacak.

Bereket getirsin diye...

2010-05-26T16:22:00.000+03:00

Bu filleri evime bereket getirmesi için yaptım.

Biri anne diğer yavru. Gözleri mavi cam boncuk. Televizyonun önünde duruyorlar şimdi. Ben çok sevdim onları. Ben televizyon seyrederken onlarda beni seyrediyorlar:)

Tasarım bana ait değil. İnternette gördüğüm bir seramik sanartçısının eserinden uyarlama.

Peçete Kasabası...

2010-05-26T16:15:00.000+03:00

Uzun süredir seramiklerime ara vermiştim. Fırınlanıp boyanan yeni çalışmalarımı ekliyorum.

Ekde resmin gördüğünüz bir peçetelik. Kardeşimin siparişi üzerine yaptım. O yalnız peçetelik istedi. Evlerin olduğu tasarım bana ait. Renkleri onun mutfağının renklerine uygun olarak kırmızı, turuncu ve yeşil. 3 tarafta evler var. Bir kenarına bir dere üzerinde köprü koydum. Köprünün iplerini yünden yapıp yapıştırdım.
Tam köşeye gelen kısma iki küçük uğur böceği yerleştirdim ki nazar değmesin:)

Ve sonuda LOST bitti...

2010-05-25T14:12:00.000+03:00

Eveet sonunda bitti. Dramatik bir sona razıydım. Felsefik yada hayatın anlamını sorgulayan bir sonda olabilirdi. Ada mı yoksa diğer paralel evrendeki hayatları mı daha iyi sorgulanabilirdi. Her sorunun açıklığa kavuşmasını beklemiyordum ama önceki bölümlere daha uygun aksiyon beklerdim. Bu kadar saçma biteceğini düşünmemiştim doğrusu.  Herkes birer sevgi kelebeğine dönüştü. Hepsi çiftler halinde birbirlerine sarılıp öpüşüp kilisede toplaştılar. Yalnız son bölümü izleyen birine asla önceden olanları anlatamazsınız. Sanki Lost'un değil de bir pembe dizinin finali gibiydi. Bence 6 sezonda olaylar o kadar çok karıştı ki senaristlerde kendilerini dizinin içinde bir yerlerde kaybettiler.

Sonuçta hala anlamadığım şeyler var; Anlayan varsa anlatsın lütfen;

O meşhur, herkese uğursuzluk getiren sayılara ne oldu?
Olanların hepsi bir rüyadan mı ibaretti?
Jack'ın oğlu gerçekten yok muydu?
Michael ve Mr. Eco'nun da kilisede diğerlerine katılması gerekmez miydi?
Jacob'ın üvey annesi o adaya nasıl gelmiş ve ışığı nereden biliyordu?
Jacob adayları küçüklüklerinden beri nasıl izliyor?
Jacob adadan çıkabilirsa Black smoke neden çıkamıyor?
Ayrıca neden Black Smoke'un bir adı yok?
Son olarak:
Herşey gelip bir tıpaya mı bağlandıysa niye onu başta çıkarmadılar?

İnsanoğlu...

2010-05-21T17:01:00.000+03:00

İnsanoğlu

Bazen sorgular yaşamı

Dününü

Bugününü

Yarınını

Yüreği

Belki

Bir mutluluğa kavuşmanın peşindedir

Belki de

Bir acıdan kaçmanın yorgunluğunda

Telaşlıdır insanoğlu…

Yoğun olduğunda

Yetişememekten

Boş kaldığında

Yetinememekten yakınır

Huzurlu olabilmek için kaygılı

Dinlenebilmek için yorgundur

Çok için yeteni

Yarın için bugünü

Harcar durur

Daha iyi bir yaşam sürmek içindir kavgası

Daha iyisi nedir belki bilmez ama

Onun içindir
Yaşamdan

Gelişi…

Geçişi…

Kötü olduğunda zalimliğinin

İyi olduğunda güzelliğinin

Yoktur bir benzeri

Bazen…

İnsanoğlu sorgulamalıdır yaşamını

Dün,

Vazgeçtikleri sabrettiklerinden

Tükettikleri ürettiklerinden

Bildikleri öğrendiklerinden

Konuştukları dinlediklerinden

Telaşı dinginliğinden

Yanlışı doğrusundan

Erteledikleri tamamladıklarından

Yaşı olgunluğundan

Fazla ise insanın

Bugün,

Aldığı nefesi anlamlı kılabilen

Kendi kadar başkasını da düşünebilen

Vazgeçmek yerine sabredebilen

Tüketmek yerine üretebilen

Bilmek yerine öğrenebilen

Konuşmak yerine dinleyebilen

Ertelemek yerine tamamlayabilen

Hatasızlığı aramak yerine ders alabilen

Yaşlanmak yerine olgunlaşabilen

İnsan olma zamanıdır.

Yarın mı?

İnsan var olduğu sürece vardır yarını

Biz yarın için bugün nasıl olacaksak

Yarın da bizler için öyle var olacaktır…

Selin Alemdar

Gelenek Yöneticisi - Eğitmen

Gezdim Gördüm Yazdım 7: Girit

2010-05-20T09:43:00.001+03:00

Nihayet bilgisayarımın başına oturabildim. Geleli 1 hafta oldu ama ancak kendimi toplayabildim. Ofiste yığılan işler, tatil sonrası sendromu, bir konser, seramik gecemiz derken yazmak için yeni fırsat bulabildim.

Anlatacak çok şey var. Neler yaptım neler. Yeni insanlarla tanıştım, yüzdüm, güneşlendim, kitap okudum, bolca yemek yedim, alışveriş yaptım, dağlara tırmandım, mağaralara indim, göbek attım:)

Şimdi başlayalım anlatmaya...

7 Mayıs sabah teyzemle Atatürk Havalimanında buluştuk. Bizi davet eden firmanın yetkilileri ile birlikte uçak saatimizi beklemeye başladık. Yunanistan'daki kriz ve yaşanan gerginliklerin havaalanlarına yansımasından, uçakların geç havalanıp inişlerinde sıkıntı çıkmasından korkuyorduk ama hiç bir aksilik olmadı. Uçağımız zamanında havalandı. 70 dakika sonra Atina'daydık. Girit-Heraklion uçağımız için 2 saate yakın süremiz vardı. Havaalanında bulunan her turist gibi bizde bu süreyi duty free'lerde değerlendirmeye karar verdik. Teyzemle parfümlere bakıp fiyatları hakkında yorum yaparken yanımızdan biri türkçe olarak cevap verdi. Tanışıp sohbet etmeye başladık. Ömer aslen Filistinliymiş ve üniversiteyi Odtü'de okumuş. 5-6 yıl kadar Türkiye'de yaşamış. Sonra uluslararası bir firmanın Yunanistan ayağında çalışmaya başlamış. Orada bulunduğu süre içinde Türkiye'yi hiç unutmamış. Bize birer fincan kahve ısmarladı ve Türkiye'den, politikadan, fenerbahçeden, Ankara'dan bahsettik. O kadar özlemiş ki türkçe konuşmayı sordukça sordu. Bizde anlattıkça anlattık. Bir Filistinli ve iki Türk Atina Havaalanında yarım saate bir dünya sığdırdık.

Odamızdan deniz manzarası

Girit-Heraklion uçuşumuz yarım saat sürdü. Burası Girit'in başkenti ve en büyük şehri. Havaalanından şehire 20 dakika mesafede Hersonissos' da bulunan otelimize yerleştik. Yaz ve deniz mevzimi Girit'e çoktan gelmişti. Yol yorgunluğunu atmak için kendimi Akdeniz'in soğuk ama dinlendirici sularına bıraktım. Su Ege'nin serin denizine alışkın olanlar için bile oldukça soğuktu ama çok çok iyi geldi.

Akşam yemeğinden sonra taksilerle Hersonissos'a gittik. Burası bizim tatil yörelerimizdeki küçük şehir merkezlerinden farksızdı. Bolca cafe bar, restoran (Yunanlıların değimiyle Taverna), hediyelik eşya dükkanları ve marketler... Girit'in en önemli simgesi zeytinleri, zeytinyağı ve zeytin ağaçlarından yapılan eşyaları. Her köşe başında, her dükkanda bolca zeytinyağı ve zeytinyağı sabunlarına rastlıyorsunuz. Bir de Heraklion yakınlarında bulunan Minos Uygarlığının Knossos Sarayına ait kalıntılardan türetilen seramik ve silikon hediyelik eşyaları var. Hepsi bu kadar.

Deniz ve güneşi o kadar özlemişiz ki ertesi günde öğleden sonraya kadar sahilde oyalandık.

Akşamüstü bizi davet eden Plastika Kritis firmasının 40. yılı dolayısıyla düzenlediği toplantıya katıldık. Önce üretim tesislerini ve fabrikayı gezdik. Konuşmalardan sonra bizi oldukça kalabalık bir grupla birlikte (yaklaşık 400 kişi) yemeğe götürdüler. Yunan'lılar öğle arasında siesta yaptıklarından öğle yemeğini saat 3'de akşam yemeğini de 10'da yiyorlarmış. Bizim yemekte 10.30'da ancak başlayabildi. Aralarda bolca danslar, sirtaki ve halaylar çekildi. Yunanlılar eğlenmeyi çok seviyorlar, çok rahat ve neşeli insanlar. Özellikle bizim ev sahiplerimiz çok sıcakkanlı ve güleryüzlülerdi.

Ertesi gün kahvaltıdan sonra otobüslerle güneyde bulunan Lassithi Platosunun kenarında, mitolojiye göre Zeus'un mezarı bulunan mağarayı görmeye gittik. Oldukça dik yamaçlardan, zeytin ağaçları arasından, bazen iki arabanın yan yana geçemeyeceği dar yollardan geçtik. Dağı aşar aşmaz karşımıza kocaman yemyeşil tarım alanlarıyla kaplı bir plato çıktı. Zeus'un mağarasına ulaşmadan önce dağın zirvesine yakın ve platoya nazır küçük bir kafede birer portakal suyu içtik. Yeniden tırmanmaya başladık ama bu sefer tabanvayla. Kondüsyonu yüksek, düzenli spor yapanların bile zorlandığı 30 dakikalık tırmanışımızı kan, ter içinde soluk soluğa tamamladık. Yukarıdan dağın tepesinden manzara muhteşemdi.

Mağaranın içine girince gözlerim yuvalarından fırladı. Çünkü mağaranın zeminine doğru dik ve dar merdivenlerden aşağıya inmek gerekiyordu. Benim gibi yükseklik korkusu olan insanlar için yalnız tek kenarında korkuluğu olan bu ıslak ve karanlık merdivenler kabus gibiydi. Ama artık buraya kadar çıktıysam devamını getirmeliydim. Yavaş yavaş inmeye başladım. İndikçe mağaranın içindeki sıcaklık düşmeye, nem miktarı artmaya başladı. Ara sıra da olsa kafamı merdivenlerden ayırıp etrafa bakabiliyordum. Mağara duvarlarında ilginç sarkıt ve dikitler oluşmuştu. Mitolojiye göre Zeus'un mezarı bu garip kaya parçalarının birinin arkasındaymış. Hangisi olduğu belli olmadığından belirli bir iz yada ibare yok. Aşağıya kadar inebildiğimde biraz hayal kırıklığına uğradığımı itiraf etmem lazım. Mersin'de cennet cehennem mağaralarından biraz daha derin, ama görünüş itibariyle pek fazla farklılık yoktu.

Zorla indiğimiz 200 basamağı geri çıktık ve 30 dakikada tırmandığımız dik yokuşlu yolu tekrar indik. Son iniş, karşıma çıkan yılan yüzünden biraz daha hızlı oldu. Gerçi yılanı görür görmez çığlığı bastığımdan hayvan son sürat uzaklaştı. O mu yoksa ben mi daha çok korktum tartışılır:) Nihayet otobüsün yanına vardığımda, sevincimden eğilip toprağı öpesim geldi ama arkadaşlar Yunan toprağı olduğunu hatırlatınca vazgeçtim:)

Plastika Kritis yetkilileri böyle bir tırmanıştan sonra güzel bir yemek yenir diye düşünmüş olacaklar ki bizi akşam ki tüm ekiple birlikte yakınlarda bulunan bir dağ restoranına davet ettiler. Öğle yemeğinde Girit müziği ve Girit yemekleri vardı. Onlar için öğle yemeği akşam yemeği kadar önemli olduğunda önce çeşit çeşit mezeler geldi. Lor ve tulum karışımı az tuzlu ve az yağlı peynirleri sofradakiler tarafından pek beğenilmese de ben bayıldım. Özellikle ikram ettikleri keten tohumlu ekmekle beraber muhteşem gitti. Onunla birlikte sarma ve Girit'e has el yapımı erişte geldi. Damak tadımızın bu kadar birbirine yakın olması aslında kültürlerimizin ne kadar birbirine benzediğinin göstergesi.

Bu arada 5 kişilik Girit Halk Dansları ekibi bize çok güzel gösteriler hazırlamışlar. Önce geleneksel kıyafetleri sonra mavi beyaz denizci kostümleriyle dans eden bu güler yüzlü gençleri herkes ilgiyle izledi.

Ekip gösterileri bittikten sonra masaları gezip isteyenleri halaya kaldırdı. Bizde hiç itiraz etmeden kalktık. Halay gittikçe büyüdü. Sahneye sığmayınca masalar arasında devam ettik. Tam anlamıyla uluslararası bir paylaşımdı. Türk, Yunanlı, Romen, Polonyalı, Rus, Bulgar hepimiz yanyana, Girit ezgileriyle halay çektik. Çok eğlenceliydi.

Sonra çok ilginç birşey oldu: Şirketin genel müdürü Michael eline mikrofonu aldı:
"-Şimdi Türkiye'den gelen dostlarımız için Türk ezgileri çalıyoruz ve onları da sahneye davet ediyoruz" dedi. Biz kırk yıllık dansçılar gibi başladık döktürmeye. Türkiye'yi temsil ediyoruz ya, içimizdeki Mezdeke ortaya çıktı. Ben hayatımda kardeşimin düğününde bile bu kadar göbek attığımı hatırlamıyorum. Biz kıvırdıkça izleyenler çoştu. Tüm masalar etrafımızı sardı. Herkes hararetle el çırparak yada ıslık çalarak katıldı. Finali hep beraber Türk göbek havalarıyla yaptık, süper oldu.

Ertesi gün sabah bacaklarım uzun süre yürümeyi reddetti. Dağa tırmanış, mağaraya iniş, çıkış sonra tekrar dağdan iniş ve arkasından oyun havaları, ağır bedenimi zor taşıyan ayaklarıma fazla geldi. Kahvaltıdan sonra öğlene kadar biraz daha deniz keyfi yaptık ve havaalanına doğru yola çıktık. Heraklion-Atina, 2 saat Atina Havaalanında bekleyiş, Atina- İstanbul. Gece saat 22.00 sularında İstanbul'daydık.

Tatilimiz kısa ama dolu dolu geçti. Biraz daha vaktim olsaydı Heraklion yakınlarındaki Knossos saraylarını gezmeyi çok isterdim. Hatta bir araba kiralayıp Girit'in batısında bulunan ve Türklerin Girit'e ilk yerleştikleri Hania kentine giderdim. Bir daha ki sefere inşallah...

YGS (Yunanistan'a Giriş Sınavı)

2010-05-04T15:03:00.002+03:00

Son iki haftadır YGS ( Nam-ı Diğer Yunanistan'a giriş sınavı) ile uğraşmaktaydım. Çalıştığımız ve ürünlerini sattığımız firmalardan biri bizi teyzemle birlikte Yunanistan'ın Girit adasına 3,5 günlük bir geziye götürecekti. Bu gezi için önce pasaportumu uzatmam gerekiyordu. Ben sallana sallana sabah saat dokuzda Ankara Emniyet Müdürlüğü'ne gittim. Önümde yalnızca 270 kişi olduğunu görünce gözlerim faltaşı gibi açıldı.  Orada tesadüfen öğrendim ki yeni çıkan bir kararla Avrupa ülkeleri 10 yıldan eski pasaportlara vize vermiyorlarmış. Yeni pasaport çıkartma kuyruğu çok daha uzun. Ertesi gün sabah erken gelirim sıraya kalmam dedim. Ancak ertesi gün sabah saat 07.50'de orada olmama rağmen yine önümde 110 kişilik bir sıra vardı. Önce sıra alma sırası, sonra parmak izi alma sırası, sonra belgeleri verme sırası derken, işim 11'e doğru ancak bitti.

Ertesi gün pasaport almak içinde 1 km.'lik sıra bekledikten ve bize bu izdırabı yaşatanlara beslediğim güzel duyguları içimden sıraladıktan sonra nihayet pasaportumu aldım ve vize işlemlerine başladım. Anladım ki vize için gerekenleri temin etmek pasaport için gerekenlerden daha çetrefilli. Özellikle bir biometrik fotograf var ki evlere şenlik. Öncelikle bu fotografın belirli bir formatı var. 3,5 cm'e 4,5 cm ebatlarında olacak. Alından çeneye 32-36 mm. olacak. Suratında makyaj, hafif bir ruj bile olmayacak. Küpe, kolye, gözlük yasak. Gülmeyeceksin, sırıtmayacaksın. Alnın, kulakların kabak gibi ortada olacak. Haliyle photoshop filanda yasak. At hırsızı gibi iğrenç bi fotograf... İşin ilginç tarafı her fotografçı bilmiyor. Bilenlere fotograf çektirirken mutlaka Yunansitan için istediğinizi söylemeniz gerek. Her ülkenin talepleri farklı.  Doğru fotografı yakalamak için ben iki, teyzem tam dört defa çektirdi.

Ayrıcaaaa bir yığın şirket belgesi getireceksin. Banka cüzdanlarında 3 aylık hareket dökümü olacak. Kredi kart ekstrelerin bankadan onaylı olacak ve limit bilgileri mutlaka görünecek.  Kalacağın otelin bilgileri, elektronik uçak biletin olacak. (Rezervasyon kabul edilmiyor) Seyahat sağlık sigortası yaptıracaksın. Dilekçeler yazacaksın. Davetiyen olacak.......

Liste oldukça uzun. Bir hafta boyunca hiç gitmediğim kadar bankaya gittim. Kuyruklarda bekledim, aldım verdim, biriktirdim, dosyaladım, ödedimmmmm

Nihayettt Salı günü sabah saat 10'da teyzemle birlikte Y.G.S.miz için Yunanistan Büyükelçiliği'ne geldik. İçeri girmek kolay oldu. Ancak vize görevlisi beyefendi teyzemin kredi kartı extresindeki limitini göremediğinden ve e-biletlerimizin bilet numaralarını yeterli bulmadığından geri çevirdi. Hemen eksiklerimiz 2 saat içinde tamamlayıp tekrar müracat ettik. Nihayet elimizde teslimat fişimizi sallayarak kupa kazanmış olimpiyat sporcuları edasıyla çıktık. 3 gün sonra vizelerimizi aldık. Bu kadar uğraşıp bir dünya evrak topladıktan sonra ancak 3 haftalık, 10 gün süre kalmalı ve tek giriş hakkı olan bir vize verdiler.

Yunanistan Giriş Sınavı'mızı başarıyla vermiş bulunuyoruz galiba. Şimdi seyahatimiz için gün saymaya başladık. Yolculuk 7 Mayıs'daaaaaa....

Resim buradan

Konserimiz vaaarrrr!!!!

2010-04-26T18:29:00.000+03:00

Nihayet konser gününe yaklaştık. Hatta iki gün kaldı diyebilirim. Bak şimdi heyecanmaya başladım. Eylül ayından beri çalıştığımız şarkılarla konser vereceğiz. Şefimiz TRT Ankara Radyosu'nun önemli seslerinden ve değerli şeflerinden Vedat Kaptan Yurdakul. Bizler de Botaş Türk Sanat Müziği Korosu'nun nacizane koristleri ve solistleriyiz. Bendeniz de solistlerden biriyim:)) Hem beni hem arkadaşlarımı yalnız bırakmayacak herkese şimdiden çook çook teşekkürler.

Ilık bir bahar akşamında keyifli bir konser seyretmek isteyen herkesi bekliyoruz.

Tarih: 28 Nisan 2010, Çarşamba
Yer: Bilkent Üniversitesi Müzik ve Sahne Sanatları Fakültesi
Saat:19.30

Konserimiz ücretsizdir.

resim için kaynak

Süpermen Türk olsaydı Pelerinini Annesi Bağlardı

2010-04-20T17:51:00.000+03:00

Bu başlık bir kitaba ait. Hemde Ahmet Şerif İzgören'in son yazdığı kişisel, toplumsal gelişim adına yapılması gerekenleri anlattığı muhteşem bir kitaba. Elma Yayınevi'nin müdavimlerinden biri olarak kitabı yayınlandığı tarihlerde satın aldım. Ama ancak birkaç gün önce elime alma fırsatım oldu. Şerif Hoca'nın diğer kitapları gibi elime aldım ve bir daha bırakamadım. Kâh kahkahalar atarak, kâh gözlerim dolarak okudum kitabı. Bizim hikayemizi, bizden örnekler vererek anlatıyor Şerif Hoca... Yaptığımız hataları, doğruları, içimizdeki iyi insanları anlatıyor. Bence bu kitabı herkesin okuması gerek. Özellikle başımızdaki büyüklerin!!!

İlk defa ODTÜ'de tez yazarken tanıştım onun kitaplarıyla. Konum renkler olunca bir arkadaşım Şerif Hocanın "Dikkat Vücudunuz Konuşuyor" adlı kitabını önerdi. Okudum bayıldım. Meğer konuşma tonumuz, duruşumuz, otururken pozisyonumuz ne kadar önemliymiş. Tesadüfen babamda okudu. O da çok sevdi, üniversitede kendi öğrencilerine hediye etti. Sonra A. Şerif İzgören'in seminerlerini takip etmeye başladım. Bilkent, Hacettepe, Odtü... Şerif Hoca nerde ben orda...

Birgün İstanbul'a giderken Ulusoy'da "Şu hortumlu dünyada fil yalnız bir hayvandır" kitabını gördüm. O güne kadar yolculukta pek kitap okuyamazdım. Ama Hortumlu kitap o gece bitti. Nerdeyse yolculuğun bitmesini istemedim. Sonra o kitap benim başucu kitabım oldu. İnsanın hayatını gözden geçirip aslında ne yapmak istediğini ve şuanda ne yaptığını sorgulatan süper bir kitap. İçim sıkıldığımda açıp onu okudum. Arkadaşlarıma hediye ettim. Bence "Şu Hortumlu Dünyada Fil Yalnız Bir Hayvandır" ilk ve ortaokulda okutulmalı çocuklara. Sırt kitabın adının hikayesi için bile okunur kitap:))

Yıllar sonra bir kezde 30 kişiyle beraber "Yönetim Becerileri" eğitimine katıldım. Muhteşemdi. Ülkesini bu kadar seven insana az rastlanır herhalde. Sırf Türkiye sevgisi ve hizmet bilinciyle Uğur Böcekleri Projesi kapsamında eğittiği gençlerle beraber Türkiyenin en ücra köşelerindeki köy okullarına, hapishanelere, hastanelere, Çocuk Esirgeme Kurumlarına ücretsiz eğitimler veriyor. Kimini hayata hazırlamak, kimini yeniden kazanmak için mücadele etmeyi, inanmayı, dürüstüğü, ülke sevgisini, iş ahlakını, hoşgörüyü anlatıyor. Biraz konuşma becerim olsaydı Uğur böceklerine katılmak için bir dakika durmazdım.

Lütfen Ahmet Şerif İzgörenin en az bir kitabını okuyun. Çevrenizdeki gençlere hediye edin onlarda okusunlar. Belki birilerinin hayatı değişir. Belli mi olur:)

Şehirli saat

2010-04-20T08:52:00.002+03:00

Şehir temalı çalışmalara devam. Bu saati yine seramikten yaptım. Rakamlar yok. Yalnızca küçüklü büyüklü yeni eski evleri, ormanı, meyve ağaçları ve arabalarıyla küçük bir şehir var saatin çevresinde.
Yalnız ilk olduğu için bazı aksaklıklar oldu maalesef. Mesela saatin mekanizma kısmının konulacağı kısmı çok kalın yapmışım. Dolayısıyla akrep ve yelkovanın rahat hareket edebilmesi için boyanmış tablanın arkasından jet taşı ile biraz inceltmek gerekti. Bu işi işyerinden bir arkadaşım yaptı.Sonya boyanmış verniklenmiş plakayı tekrar boyadım, vernikledim. Uygun akrep ve yelkovan için evdeki bir saati bozmam gerekti. Bir sonraki saat çalışmasında bunları da düşüneceğim.

Son olarak hem ortadaki plakayı hem kenardaki evleri, ağaçları tutacak bir plakaya ihtiyacım vardı. Şeffaf yuvarlak bir parça pleksi kestirdim Ayrıca pleksi üzerine kumlu dekor folyoları kullanarak bulutlarda yaptım. Televizyonumun üzerine baş köşeye astım saatimi...

Sonuç resimlerde gördüğünüz gibi oldu:)

Lüften yani:))

2010-04-17T11:49:00.000+03:00

Bu sabah mail kutuma düşen bi fıkra... Çok beğendim. Paylaşayım dedim:) Herkese mutlu haftasonları....

Sicilya'nın bir kasabası varmış ki kadınları hiç rahat durmaz, ikide bir kocalarını aldatırlarmış.

Kasabanın yaşlı papazı kocasını boynuzladıktan sonra doğru günah çıkartmaya gelen bu kadınlardan bıkmış.Yine birgün
'Papaz efendi şeytana uyup kocamı aldattım. ' diyerek karşısına geçip günah çıkartmak istediklerinde papaz sinirlenmiş ve
'Ayıptır günahtır, boyuna kocamı aldattım diye geliyorsunuz, bari ayağım taşa takıldı deyin ben anlarım…' demiş.

Kadınların da işine geldiği için artık kimse kocamı boynuzladım demez 'papaz efendi ayağım taşa takıldı' diyerek konuyu açarlarmış… Derken yaşlı papaz ölmüş yerine bir başka papaz gelmiş ve bakmış ki kasabanın kadınları aşırı derecede namuslu. Taşa takılıp düştüklerinde oraları buraları açılıyor diye günah çıkartmak istiyorlar…

Doğru belediye başkanına gidip durumu anlatmış ve derhal kaldırımların düzgün olarak onarılmasını istemiş ama duruma vakıf olan başkan katılırcasına gülmeye başlayınca papaz şaşırmış ve şöyle demiş :

'Sayın başkan gülüyorsunuz ama en çok da sizin eşiniz taşa takılıyor… Lütfen yani…'

Dire Straits - Walk Of Life

Fotograf benden; Milano, Nisan 2006

Çok mu şey istiyorum...

2010-04-15T13:49:00.000+03:00

Sıcak yaz günü,

Akşamüstü esintisi,

Eski bir taş ev,

Mavi panjurlar,

Kalın Duvarlar,

Çiçek işlemeli Şile bezi beyaz perdeler,

Pencerede mavi beyaz tenekeler,

Tenekelerde sardunyalar,

Açık mutfak kapısı,

Kapıda dalgalanan renkli ahşap boncuklu sineklik,

Kapının üstünde sallanan rüzgar gülü,

Duvara dayalı kırmızı bisiklet,

Bahçede ayağı aksayan eski tahta masa,

Masanın üstünde elişi beyaz masa örtüsü,

Onun üstünde kırmızı saksıda fesleğen,

Eski iki tahta sandalye,

Sandalyede uyuyan anne kedi ve minik yavrusu,

Bahçede iki kalın kayısı ağacı,

İki ağaç arasına hamak,

Hamakta gözleri kapalı ben,

Kulaklarımda uzaktan gelen dalga sesleri,

Burnumda fesleğen kokusu,

Tenimde rüzgarın dokunuşu...

Zorba The Greek

Resim: Flickr

Japon Evleri

2010-04-15T09:17:00.001+03:00

Bu evlerinde ilhamı Japonlardan... Evimin renklerine uysun diye kırmızıya boyadım. Ön duvarlarına ağaç motifleri çizdim. Vernikledim. Pencerelerine çilekli perdeler taktım. İçlerine küçük ampuller yerleştirdim. Altları boş. İstenirse lamba yerine mumlarda konabilir. Böylece balkon bahçe gibi yerlerde de kullanılabilir. Yine lamba oldular. Evde lambadan adım atacak yer kalmadı:))

Billy Joel - Piano Man

Büyükada Evi

2010-04-14T14:33:00.001+03:00

" Norveçli Stein-Gunnar Sommerset, yaşamak için İstanbul’u seçen yüzlerce Avrupalıdan biri. Ancak onu diğerlerinden farklı kılan, İstanbul’daki seçimleri. Orhan Pamuk’un “Kara Kitap”ını iki kez okuduktan sonra çok etkilenen ve Türk kültürünü keşfetmek üzere yola çıkan Sommerset’i İstanbul’a asıl çeken tarihi evlere olan merakı. İstanbul’daki eski ahşap binaları ve bu binaların kaderlerine terk edildiğini görünce “Bunlardan en azından bazılarını kurtarmalıyım” diye düşünen Sommerset, 2005’te biri Büyükada’da, ikisi Süleymaniye’de 3 tane, 100 küsur yıllık ahşap ev satın almış. Beş yıldır bu evlerin restorasyonuyla uğraşan Sommerset, bugüne dek evlerin restorasyonuna 100 bin liradan fazla harcamış."

İşte beni çeken ve bu evi yapmama neden olan şey milliyet'te okuduğum bu yazı ve üzerindeki küçük fotograftı. Restore edilen evi çok beğendim bende seramikle aynısını yapmaya karar verdim. Ben bu aralar çok sevdiğim yeşil ve yeşilin tonlarını tercih ettim. Yalı baskılarının uçlarına ışık vermek için biraz yaldız attım. Pencerelerine perdeler yaptım. Bir ara boş vaktimde panjurlarda ilave edeceğim.

Quin Tango

Alışveriş İşkencesi

2010-04-12T12:47:00.001+03:00

Haftasonu alışverişe gitmekten nefret ediyorum. Çok mecbur kalmadıkça özellikle saat 12'den sonra büyük marketlere gitmiyorum. Haftaiçi akşamları yada pazar sabahları gidip kalabalıklaşmadan yada firma hostesleri işbaşı yapmadan işimi halletmek çok iyi oluyor. Ama maalesef bu haftasonu geç kalmıştım. Alışveriş yapmam şart olmuştu. Saat 3 gibi Real'e gittim.

Alışveriş listem elimde, kalabalıkta diğer alışveriş arabalarına makas atarak ilerliyorum raflar arasında. Şampuan almam lazım. Tam bakınıyorum, yanıma 32 dişi görünen cart sesli bir kız yaklaşıyor.
-İyi günler efendim, Filanca şampuanımızı denemek ister misiniz?
-Yok teşekkür ederim ben Falanca kullanıyorum. deyip dönüyorum. Ama o inatçı çıkıyor.
-Ama filanca şampuanımızın şöyle şöyle şöyle özellikleri var. Ben yinede size bir küçük numune vereyim bir deneyin. diyor. Mecburen kabul ediyorum. Yoksa peşimi bırakmayacak belli. Tam gidecekken;
-İsminiz ve telefonunuz lütfeen!! diye sırıtıyor. İsmimi veriyorum ama telefonumu vermek istemediğimi söylüyorumm. Sonunda peşimi bırakıyor. Tabana kuvvet uzaklaşıyorum.

Yoğurt reyonuna yaklaşıyorum. Her zaman aldığım markaya elimi uzatırken bir başka cırtlak sesli sırıtan surat yaklaşıyor:
-İyi günlerrrr hanımefendi, filanca yoğurdumuz bugün indirimli.
-Yok istemiyorum.
-Ama filanca markadan iki adet alırsanız bu şık ve kullanışlı kaseyi hediye ediyoruz.
-Yok ben istemiyorumm. teşekkürler... Hızla istediğim yoğurdu alıp topukluyorum.

Bu arada bir kez bir yumuşatıcı markası hostesi, bir kez de bir peynir markası hostesi tarafından durduruluyorum. Hızla meyve reyonuna giderken aralara girmemeye karar veriyorum. Tam oh rahatladım derken birden gözümün önüne kürdana geçirilmiş kızarmış sucuk uzatılıyor.
-Buyrun hanfendi, filan feşmekan markalı sucuklarımızdan bir tane tatmak istemez misiniz??
-Hayır rejim yapıyorumm.
-Olsun bi taneden bişey olmaz.
-hııh??

Nihayet alacaklarımı tamamlayıp kasadaki uzun kuyruğa doğru yollanıyorum. Bir alışveriş gününü daha kapattığım için mutluyum. Bir daha asla pazar günü alışverişe çıkmamaya yemin ediyorum....

Anlatılmaz izlenir...

2010-04-12T11:55:00.002+03:00

Cumartesi günü "Ankara Müzik Festivali" kapsamındaki konserlerden birine Igudesman ve Joo'nun konserine gittim. Gösterinin adı "A Little Nightmare Music" di. Bu ikiliyi aylar önce facebookta izlemiştim. O zaman -Niye böyle gösteriler Türkiye'ye Ankara'ya gelmez diye hayıflanmıştım. Çok istemişim demek ki, isimlerini görünce biletimi gösteriden iki hafta önce aldım ve tam anlamıyla gün saydım diyebilirim. Sonunda büyük gün geldi. Muhteşem bir gösteriydi. O kadar sevimlilerdi ki. Mozart da çaldılar James Bond da, Firank Sinatra da. Özellikle I will survive ve All my myself yorumları muhteşemdi.1,5 saat su gibi geçti. Konser sonunda DVD'lerini imzalatabilen şanslı grubun içindeydim. Fotograflarını çekmeye çalıştım ama o kadar kalabalıktı pek başarılı olamadım.

Facebookta tekrar aradım o videoyu bulamadım. Ama internetten Igudesman ve Joo videoları buldum. Çocuklara, klasik müzik sevmeyenlere mutlaka onları izletin. İnanın kimse onlara kayıtsız kalamaz.

İşte bulabildiğim bir kaç video;

"A little Nightmare Music"

"I will survive"

"All by myself"

"Alla Molto Turca"

Garip Rüya...

2010-04-07T14:07:00.000+03:00

Benim rüyalarım genellikle aksiyon filmlerine benzer. Genellikle birileri tarafından kovalanırım. Bütün gece koşar dururum. Biraz hızlı koşmayı başarırsam, birazda istersem hemen uçabilirim. En çok ağaçların üst dallarına ve evlerin damlarına tünemeyi severim. Benim rüyalarım arkası yarın gibidir. Gece uyansamda tekrar uyuduğumda aksiyon kaldığı yerden devam eder. Bu durum bir psikolojik rahatsızlık göstergesi mi, çok film izlediğimden mi yoksa annemin dediği gibi popomun açık kalmasından mıdır bilmem, ama bazı sabahlar rüyada koşturmaktan yorgun uyandığımı bilirim.

Gün gece aksiyon, macera, korku, fantastik bilim kurgu karışımı enteresan bir rüya gördüm. Hadi gündüz niyetine anlatayım;
Rüyamda, (güya) çalıştığımız işyerinin binası "Black Smoke" (Lost izleyenler bilir. Oradaki Siyah Duman) benzeri bir yaratık-insan tarafından istila edilmişti.(Eveeet çok Lost izliyorum biliyorum:) Benimle beraber binada mahsur kalan insanlarla bağrış çağrış bi aşağı bi yukarı koşturup black smoke'dan kaçmaya çalışıyorduk. Bizim black smoke Lost'dakinden biraz daha içli olacak ki, hakkında söylenen kötü sözlere hiç dayanamıyor, yakaladığını başka bir boyuta yada şehre ışınlıyordu. (Rüyamın fantastik -bilim kurgu olduğunu söylemiştim). Bende yakalandım. Beni İstanbul'a ışınladı sağolsun. Uzun zamandır gitmiyordum iyi oldu.
Biraz gezdim dolandım, sonraa hooop yine Ankara'ya getirdi. (Otobüs parası yok, yollarda zaman kaybetmek yok. Böyle seyahati kim sevmez:)
Sevgili black smoke'cuğum beni tekrar işyerime ışınladığında Nurus'un (Bilmeyenler için Türkiye'nin en büyük ve en iyi ofis mobilyaları üreten firması) patronu Gürhan Gökyay ve kardeşi şirketteydi. Onlarla konuşurken ayaküstü bir dolap çizittirdim. Hayran kaldılar.(Rüya tabbi olacak o kadar) Eskiden mobilya tasarımı ile uğraştığımı söyleyince tekrar eski işime dönmem konusunda israr ettiler. Hatta istersem Nurus'ta çalışabileceğimi de söylediler. Ben tam kabul edecekken maalesef saat çaldı, uyandım.
Korkuyla başlayan rüyam mutlu sonla bitti. Bu sebepten olacak hala etkisindeyim:))

Eğlenceli bir haftasonu...

2010-04-05T16:44:00.000+03:00

Haftasonu Aygenciğim Ankara'daydı. Cumartesi günü Ostim'den Elvankent'e ulaşmak için yaptığım 1,5 saatlik maceralı bir yolculuktan sonra birbirimize kavuştuk. Önce Tunalı Hilmi caddesinin cumartesi kalabalığı içinde biraz dolaştık. Bende uzun zamandır Tunalı'ya inmemiştim.Bu yürüyüş çok iyi geldi. Sonra Hacı Arif Bey'in değişen, yenilenen bahçesinde yemek yedik. Arkadaşımla eski günlerimizi yurt maceralarımızı hatırladık, konuştuk, güldük. Sonrasında Bahçeli 7. caddeye gittik. Güzel cumartesi gününün tadını çıkarmak isteyenler 7. caddeyi'de doldurmuştu. Tüm kaldırımlar, kafeler, pastaneler doluydu. Son olarak üniversiteden tanıdığımız eski arkadaşlarımız Banu ve Ongun'un evlerine gittik. Çok keyifli bir akşamdı. Pazar günü Çengelhan'ın huzurlu tarihi atmosferi içinde, Vehbi Koç'un ilk dükkanının hemen önünde Divan'da süper bir kahvaltı yaptık.

Daha sonra müzenin Bodrum katında Henry Kupjack'ın minyatür odalar sergisini gezdik. Gerçeğinin 1/12 ölçeğinde küçültülerek yapılan oda maketleri içinde benim en çok beğendiğim tiyatro kulisiydi.

Aygenin şansına o gün tam bahar vardı. Kahvaltıdan sonra kaleye doğru kısa bir yürüyüş yaptık. O dar sokakları, sokaklarda oynayan çocukları çok özlemişim. Bol bol fotograf çektik.

Havada bahar kokusu olunca gezmeye, yürümeye doyamadık. Kendimizi Eymir Gölüne attık.Leyla Serhat ve birkaç arkadaşımızda bize eşlik ettiler. Göl kenarında uzun ama eğlenceli bir yürüyüşün ardından mis gibi ekmek arası balık ziyafeti çektik.

Pazar günü de böylece bitti. Aygen'ciğimi İstanbul'a uğurladık. Biz ne Ankara'ya erken gelen bahara ne birbirimize doyabildik. Tadı damağımızda kaldı. Ama Mayıs Festivalinde tekrar buluşmaya karar verdik.

Geliyooor...

2010-03-27T09:29:00.003+02:00

Sonundaa Aygen geliyor. Biricik oda arkadaşım, canım arkadaşım geliyor.

İlk defa 3. sınıftayken tanıdım ben onu. Son sınıfta da oda arkadaşım oldu. Keşke daha önce tanışsaymışız. Üniversite hayatımın en neşeli, en eğlenceli, en komik, en haraketli günleriydi. Aygenin enerjisi, yardımseverliği, neşesi ve yaşama sevinci sayesinde oldu bunlar birazda. Ondan sonra hiç kopmadık. Mezun olduk başka şehirlere taşındık ama hiç ayrılmadık. Hayat bazen dayanabileceğimizden daha büyük acılar yaşattı bize. Beraber ağladık o zamanlarda da. Sevdiklerimizi kaybettiğimizde de beraberdik aramıza yenileri katıldığında da. Hem iyi gün hem kötü gün dostu olduk birbirimize. İyiki varsın Aygenciim, canım dostum benim.

Bugün öğlen buluşacağız. Ankara'yı gezeceğiz beraber. Eskiden üniversitedeyken yaptığımız gibi tozunu attıracağız ortalığın. Bahçeli, Tunalı, Bilkent, Eymir, Kale.... çook güzel planlarım var arkadaşım için. Bakalım neler yapacağız nelerr:))

Bu şarkı da Aygen'ciğime gelsin

"Beyaz Kelebekler, Sev Kardeşim"

Romantik Saat

2010-03-26T15:51:00.000+02:00

Pazar günü yine evde olmak istediğim günlerden bir gündü. Ne yapabilirim diye dolapları karıştırınca elime scrap book'larım geçti. Ah keşke daha fazla çeşit alsaymışım diye hayıflandım. Elimde yalnızca düğün ve cadılar bayramı temalı olanlardan var maalesef. Kartonları kalın olduğu için atamadığım pastanelerinin çikolata kutularını da çıkardım ortaya.

Bu aralar saatlere dadandım. Seramikte de saat yapıyorum hep. Kutulardan birinin kapağını guguklu saat şeklinde kestim. Kenarlarına 2 cm. lık parça kartonlar yapıştırdım ki saat mekanizmasını saklasın. Kuşun yuvasını oydum çıkardım. Sonra üzerine çiçekli renkli kağıtlardan bir fon yapıştırdım. Saatin ortasına kocaman 3 katlı bir düğün pastası ekledim. Rakamlar yerine çiçekler yapıştırdım. Elimdeki biraz daha kalın bir kartondan kuşun penceresinin panjurları kestim. Çatıyı kestim. Saatin alt kısmına bir baza yaptım. Son olarak saati göbeğini taktım. Sıra kuşa geldi. Aradın taradım evde ne çocuklardan kalan oyuncakların içinde ne benim kirli çıkı dolaplarda kuş bulamadım. Kağıttan kuş yapmak istemedim. Bende süslü çikolatalarının renkli kağıtlarının üstüne yapıştırılan bebeklerden birini pencereye kondurdum. Benim için fazlaca süslü oldu. Şimdilik mutfağımda asılı duruyor. Uygun birini bulunca hediye edeceğim. Bakalım kime kısmet olacak.

Yapım aşamalarını görmek isteyenlere resimler burada...

Çookk güzeeel

2010-03-26T13:38:00.000+02:00

Burası bir kafenin tuvaletiymiş. Çok zekice bir buluş. Bülent hanım görse orayı havaya uçurur ama fikir sahibini tebrik etmek lazım.

Fazla söze gerek yok değil mi?

Rulolardan evler yapmak

2010-03-22T10:54:00.002+02:00

Evlerim için yeni malzemeler buldum. Uzun zamandır biten tuvatlet kağıdı ve kağıt havlu rulolarını biriktiriyordum. Geçen gün işe yarar bişeyler yapabilir miyim diye başladım düşünmeye. Yıllar önce yurtdışından aldığım desenli kağıtları bulup çılardım. Önce ruloların dışını kapladım. Sonra farklı renklerden kapı ve pencereler ekledim. Birde konik çatı yaptım. Birinin çatısına ince bir ip geçirdim. Yılbaşı süsü gibi istendiğinde biryere asmak içinde kullanılabilirler.

Aslında tam çocuklarla yapılacak bir aktivite. Ben çok sevdim. Şimdi yeğenlerimi bekliyorum yeni evler yapmak için.

Bir de güzel pazartesi şarkısı ekleyeyim:

Frank Sinatra, Rain Drops Keep Falling On My Head

Eyvah eyvah...

2010-03-22T10:41:00.000+02:00

Dün Ata Demirer ve Demet Akbağ'ın oynadığı "Eyvah Eyvah" filmine gittik. Uzun zamandır bu kadar katıla katıla güldüğümü hatırlamıyorum. Ata Demirer'in diğer filmlerinden pek hoşlanmadığım için bu filme gitmeyi pek düşünmüyordum. Ama Leyla ve Serhat benden önce gitmişlerdi ve çok methettiler. Haklı çıktılar. Gerçekten son yıllarda izlediğim en komik Türk filmiydi. Öncelikle kadro çok iyiydi. Salih Kalyon, Özge Borak, Bican Günalan, Şehsuvar Aktaş, Bülent Şakrak en çok gözönünde olanlardı. Ata Demirer'in oynadığı Çanakkaleli, saf, temiz ve dürüst karakter bence çok başarılıydı. Demek Akbağ'ın Firuzan karakteri tam anlamıyla muhteşemdi.

Kısaca konusunu da anlatayım. Hüseyin Çanakkale Geğikli'de ninesi ve dedesi ile yaşayan bir gençtir. Bir gün babası ve annesi ile ilgili anlatılanların doğru olmadığını öğrenir ve klarnetiyle birlikte İstanbul'un yolunu tutar. Orada tesadüfen tanıştığı gece klüplerinin vazgeçilmez şarkıcısı Firuzan'la babasını aramaya başlarlar. Filmin özellikle ikinci yarısı İstanbul maceraları gerçekten çok komik. Tavsiye ederim. Mutlaka izleyin.